عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 71

سید بن طاووس در لهوف می نویسد: مسلم در حلقه عشاق، در شب عاشورا، هنگامی که امام به آن ها پیشنهاد رفتن کرد، این چنین گفت:«نَحْنُ نُخَلّیکَ هکَذا وَ نَنْصَرِفُ عَنْکَ؟ وَ قَدْ أَحاطَ بِکَ هذَا العَدُوُّ، لا وَ اللهِ لا یَرانِی اللهُ أَبَداً وَ أَنا أَفْعَلُ ذلِکَ حَتّی أُکَسِّرَ فی صُدُوِرهِمْ رُمْحیَ وَ أُضارِبَهُمْ بِسَیْفی ما ثَبَتَ قائِمُهُ بِیَدی، وَ لَوْ لَمْ یَکُنْ لی سِلاحٌ أُقاتِلُهُمْ بِهِ؛ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجارَةِ وَ لَمْ أُفارِقْکَ أَوْ أَمُوتُ مَعَکَ». (1) .«ما تو را تنها بگذاریم و از تو کناره بگیریم! در حالی که دشمنان، تو را محاصره کرده اند؟ نه به خدا سوگند، خدا هرگز چنین روزی را برای من پیش نیاورد. از تو جدا نشوم مگر آن که نیزه ام را در سینه های آنها بشکنم و شمشیرم را بر بدن آنها فرود آورم. تا قائمه شمشیر در دست من باشد، آنان را رها نخواهم ساخت و اگر هیچ نوع سلاحی باقی نماند، با سنگ با آنان پیکار خواهم کرد، هرگز از تو جدا نمی شوم تا در رکاب تو به شهادت رسم و فدای تو گردم.»بزرگیِ مقام مسلم بن عوسجه را می توان از آخرین کلمات امام (علیه السلام) دریافت. امام حسین (علیه السلام) در برابراجساد مطهر شهدای کربلا درحالت غربت چنین بانگ برمی داشت:«یا حَبِیبَ بن مَظاهر، وَ یا زُهَیربن القَین، وَ یا مُسْلِم بن عَوسَجَة... فَقُومُوا عَن نَوْمَتِکُمْ أَیُّهَا الْکِرامَ، وَ ادْفَعوا عَنْ آلِ الرَّسُول الطُّغاةَ اللِّئام». (2) .

مسلم بن عوسجه و اطاعت محض از ولایت

مسلم بن عوسجه مطیع محض امام بود. او در صبح عاشورا که شمر عربده سرداده، خطاب به امام حسین (علیه السلام) گفت: «پیرامون حَرمت آتش افروختی و جهت دخول به آتش جهنم، شتاب کردی!» مسلم گفت: یابن رسول الله! شمر در تیررس من است، آیا اجازه می دهی تا وی را مورد هدف قرار دهم و از پایش در آورم؟ امام (علیه السلام) فرمود: «چنین نکن؛