عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 82

فقدان حبیب برای امام (علیه السلام) گران بود، لذا فرمود: «عِنْدَ اللهِ أَحْتَسِبُ نَفْسی وَ حُماة أَصْحابِی»؛ (1) «پاداش این شهادت ها را از خدا می گیرم»، پس از شهادت او امام در حقش فرمود: «للهِِ دَرُّک یا حَبِیب، لَقَدْ کُنْتَ فاضلاً، تَخْتِمُ الْقرآنَ فی لَیْلَة واحِدَة»؛ (2) «خداوند تو را بیامرزد! انسان برجسته ای بودی که در یک شب یک ختم قرآن می کردی.».مردی به نام «بدیل بن صُریم تمیمی» سر آن پیر دلاور را جهت دریافت جایزه برگردن اسب خود آویخته بود ودر کوفه جولان می داد، نوجوانی را دید که وی را تعقیب می کند. سبب را پرسید. او پاسخ داد: این سرِ پدر پیرم حبیب بن مظاهر است، آن را به من بده تا دفنش کنم. آن مرد گفت: نمی دهم؛ زیرا من باید از عبیدالله جایزه دریافت کنم! (3) .

5ـ سعید بن عبدالله انصاری

اعلمی در دایرة المعارف (4) و مجلسی در بحار (5) از او به نام: سعید بن عبدالله الحنفی یاد کرده اند.او همان کسی است که هنگام برپایی نمازِ آخرین (نماز خونین عشق)، امام (علیه السلام) به او و زهیر بن قین (6) فرمودند:«تَقَدَّما أمامی حَتّی اُصَلّی الظُّهْرَ»؛ (7) .

1- نکـ: شمس الدین، انصار الحسین، ص94، خوارزمی، مقتل الحسین، ج2، ص17، بحارالأنوار: 45، ص27.
2- نکـ: آیت الله صدر، پیشوای شهیدان، ص370.
3- نکـ: آیت الله صدر، پیشوای شهیدان، ص370، معالم المدرستین، 3، ص112 در بحارالأنوار، ج45، ص26 نیز اینگونه آمده است: «و قیل بل قتله رجل یقال له بدیل بن صریم و أخذ رأسه فعلّقه فی عنق فرسه فلما دخل مکّة رآه ابن حبیب و هو غلام غیر مراهق فوثب إلیه فقتله و أخذ رأسه. و قال محمد بن أبی طالب فقتل اثنین و ستین رجلا فقتله الحصین بن نمیر و علق رأسه فی عنق فرسه.».
4- نکـ: اعلمی، دائرة المعارف، ج10، ص389.
5- نکـ: مجلسی، بحار، ج10، ص103.
6- نکـ: علامه تستری، قاموس الرجال، ج5، ص106.
7- مجلسی، بحارالأنوار، ج10، ص103 و معالی السبطین، ج1، 235.