عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 83

«در مقابل من بایستید تا نماز ظهر را بخوانم.»سعید در برابر امام (علیه السلام)، رو به دشمن ایستاد. تیرهایی را که به طرف امام می رسید به جان می خرید. او وقتی می دید تیری به سوی امام در حرکت است، سینه خود را سپر کرد و مانع از اصابت آن به امام (علیه السلام) شد. در اثنای نمازِ امام (علیه السلام)، سیزده چوبه تیر به بدن سعید اصابت کرد؛ به طوری که پس از پایان نماز، رمقی برایش نماند و به خاک افتاد. در آخرین لحظات، آنگاه که امام با دست مبارکش گَرد و خاک صورت او را پاک می کرد، نگاهی به آن حضرت کرد و گفت:«یَابْنَ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه وآله) أَوَفَیْتُ؟»؛«آیا به وظیفه ام وفا کردم؟»امام (علیه السلام) فرمود:«نَعَمْ أَنْتَ أَمامی فی الجَنَّةِ»؛ (1) .«آری وفا کردی، تو در بهشت، در حضور من خواهی بود.».امام افزود:فَاقْرَأْ رَسُولَ اللهِ عَنِّی السَّلامَ وَ أَعْلِمْهُ أَنّی فی الأَثَرِ»؛«به پیامبرخدا (صلی الله علیه وآله)از طرف من سلام برسان و بگو که من به زودی به محضر تو خواهم شتافت.» (2) .