عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 85

میان امام و لشکر کفرپیشه درگرفت، امام (علیه السلام) کمی در مکان خود ایستاد (تا شاید استراحتی کند) در این هنگام سعید به عنوان حافظ جان امام در مقابل آن حضرت ایستاد تا تیرهای دشمن را به جان بخرد و بدین وسیله امام (علیه السلام) کمی استراحت کند. (1) .در زیارت نامه معروف به زیارت ناحیه مقدسه، در باب سعیدبن عبدالله آمده است:امام حسین (علیه السلام) به عنوان حلّ بیعت به او اجازه انصراف از کربلا را داده بود ولی او گفت: نه، ما تو را در میان دشمنان تنها نمی گذاریم و ما بی وفایی را پیشه خود نمی سازیم تا خدا وفاداری ما را در غیاب پیامبر (صلی الله علیه وآله) نسبت به شما بنگرد [و افزود:] به خدا سوگند اگر در این راه کشته شوم، سپس زنده گردم و باز در به جهت حمایت از شما، میان آتشم اندازند و این، تا 70 بار تکرار شود، همچنان در کنار تو خواهم ماند و دست از یاری ات برنخواهم داشت؛ چرا که قتل در رکاب تو کرامت بی پایان در پی دارد (2) .سعید بن عبدالله همان کسی است که نامه مردم کوفه را در مکه به امام رساند و حتی در پاسخ نامه مردم از سوی امام حسین نام او آمده است:«... فَإنَّ هانِیاً وَ سَعِیداً قَدِما عَلَیَّ بِکُتُبِکُمْ...»؛ (3) .«هانی و سعید (بن عبدالله انصاری) نامه های شما را به من رساندند...او کسی است که وقتی مسلم در کوفه نامه امام را در جمع حضار قرائت کرد، صدای گریه عشق او و یارانش، جلسه را فراگرفت. در این هنگام عابس عاشقانه فریاد زد و گفت: من نمی دانم در دل دیگران چه می گذرد ولی من به شما قول می دهم، خواسته شما را عملی سازم. با دشمنان شما بجنگم و تا مرحله مرگ از شما دفاع کنم (و افزود): «لا اُرِیدُ بِذلِکَ إلاّ ما عِنْدَاللهِ»؛ «جز اجر الهی، مقصودی ندارم»، سپس حبیب بن مظاهر و بعد از حبیب، سعید بن عبدالله انصاری همانند عابس سخن گفتند. سعید بر سر میثاق خود وفادار ماند.

1- نکـ: علامه تستری، قاموس الرجال، ج5، ص107.
2- نکـ: علامه مامقانی، تنقیح المقال، ج2، ص28.
3- نکـ: علامه تستری، قاموس الرجال، ج5، ص107.