عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 99

آنچه که عاشقانه و مخلصانه بر زبان عابس جاری شد، در کربلا، در کردار و عملش نیز خودنمایی کرد؛ زیرا چیزی نگذشته بود که امام حسین (علیه السلام) به کربلا گام نهاد و از جمله فداکارانی که به آن حضرت ملحق شدند عابس بود.عابس، در روز عاشورا درخشید و برگی زرین در زندگانی خود به یادگار نهاد. او در عاشورا پیش از شهادت حبیب بن مظاهر به رسم خداحافظی به محضر امام (علیه السلام) رسید و این چنین اظهار وفاداری کرد:«... ای اباعبدالله، در روی زمین از آشنا و ناآشنا، کسی عزیزتر از تو در نظرم نیست. اگر بتوانم، از هر راهی که میسّر باشد، از تو دفاع خواهم کرد. ای اباعبدالله، خدا را شاهد می گیرم که در صراط هدایت تو و پدرت ثابت قدم هستم.» (1) .سپس به سوی دشمن حمله برد.عابس پیش از حبیب بن مظاهر به لقای پروردگار شتافت [و حبیب پیش از اقامه نماز ظهر به شهادت رسید]. او قهرمانی است که هیچ یک از دشمنان، جرئت نداشتند تن به تن به جنگش بیایند. لذا عمر بن سعد دستور داد تا سنگ اندازان، با سنگ به وی حمله کنند. او در کربلا بیش از دویست تن را به هلاکت رساند. بعضی از اسباب نبرد و ابزار دفاعی؛ مانند کلاه خود، زره و... را از تن بیرون آورد و به دشمن حمله ور شد و سرانجام (2) در جنگی نابرابر جان باخت؛ زیرا دستجمعی به او حمله ور شدند. (3) .وقت آن آمد که من عریان شوم جسم بگذارم سراسر جان شومآنچه غیر از شورش و دیوانگی است اندرین ره، روی در بیگانگی استآزمودم مرگ من در زندگی است چون رهم زین زندگی، پایندگی استجوشن زبرگرفت، که ماهم نه ماهیَم مغفر زسر فکند که بازم، نیَم خروس

1- نکـ: امین، اعیان الشیعه، ج1، ص606. «یا أَبا عَبْدِالله أَما وَالله ما أمسی علی وَجْه الأرضِ قَرِیبٌ وَ لا بَعِیدٌ أعزُّ عَلَیَّ، وَ لا أَحَبّ إِلَیّ مِنْکَ، وَلَو قدرت إن أدفع عنک الضیم، أو القتل بشیء أعزّ من نفسی وَ دَمی لفعلت، اَلسَّلام علیک یا أبا عبدالله، أشْهِدُ اللهَ أنّی علی هُداک وهُدی أبیک».
2- نکـ: امین، اعیان الشیعه، ج1، ص606.
3- نکـ: محدث قمی، سفینة البحار، ماده «عبس».