قصه کربلا بضمیمه قصه انتقام صفحه 134

آغاز حرکت جدی توابین

در سال 65 سلیمان بن صرد نزد رؤسای اصحابش فرستاد و آنها آمدند و در اول ربیع الاخر [1383] با وجوه یارانش خارج شدند و به نخیله آمدند.چون سلیمان تعداد اجتماع کنندگان در نخیله را اندک یافت، حکیم بن منقذ کندی و ولید بن عصیر کنانی را به کوفه فرستاد و آنها شعار «یا لثارات الحسین» را سر دادند، و این دو اولین کسانی بودند که این شعار را دادند، فردای آن روز گروهی به آنان پیوستند.سلیمان چون ملاحظه کرد که در دیوان خود شانزده هزار نفر بیعت کننده ثبت شدند، گفت: سبحان الله! فقط چهار هزار نفر از آنان گردآمدند.به او گفته شد: گروهی نزدیک به دو هزار نفر به مختار پیوسته اند.گفت: پس بقیه کجایند؟! مگر اینان مؤمن و یا بر سر عهد و پیمان خود نیستند؟! پس سه روز در نخیله توقف کرد، نزدیک به هزار نفر دیگر به او ملحق شدند، مسیب بن نجبه برخاست و گفت: کسی که قیام با ما را خوش نمی دارد، برای تو سودی ندارد، تنها کسانی که با اراده آمده اند همراه تو خواهند جنگید، پس در انتظار کسی مباش.گفت: سخن درستی است [1384] . [ صفحه 576]

خطبه ی سلیمان بن صرد

سلیمان بپاخاست و پس از حمد و ثنای الهی گفت: ما را صاحب عزم، سود بخشد، نه آن که با اکراه بیرون آید؛ هر کسی دنیا را خواهد، بخدا سوگند در این حرکت غنیمت و مالی بجز خشنودی خدا نیست، و زر و سیمی با ما نیست، تنها این شمشیرهاست که حمایل کرده ایم و نیزه ها را در دست داریم، و جز زاد و توشه ی راه که دشمن را ملاقات کنیم؛

پس کسی که جز این اراده ای را دارد با ما همراه نشود.مردم گفتند: ما برای خدا بیرون آمده ایم، برای اینکه از گناه خود توبه کرده و خونخواهی فرزند دختر پیامبر را بنمائیم، و ما آماده ایم که در برابر شمشیرها و نیزه ها برویم [1385] .

عبدالله بن سعد

چون سلیمان بن صرد آماده ی حرکت شد، عبدالله بن سعد بن نفیل نزد او آمد و گفت: ما برای خونخواهی حسین از کوفه بیرون می رویم در حالی که کشندگان حسین که از آنها عمربن سعد است و دیگر رؤساء در کوفه هستند، پس ما کجا می رویم؟دیگر یاران سلیمان گفتند: رأی همین است.سلیمان گفت: ولی من این نظر را نمی پسندم، آنکس که حسین را کشت و بسوی او لشکر فرستاد، این فاسق عبیدالله بن زیاد است، پس با نام خدا حرکت کنید، اگر خدا شما را بر او غالب کرد، دیگران را کیفر دادن، آسانتر است، آنگاه هر [ صفحه 577] کسی که در خون حسین دست داشته اهل شهر شما آنها را خواهند کشت و اگر شهید شدید آنچه نزد خداست بهتر است برای نیکوکاران، من دوست نمی دارم که شما در این راه همت گمارید چون اگر بخواهید با اهل کوفه بجنگید هر کدام از شما مردی را سراغ دارد که برادر یا پدرش را کشته و می خواهد او را به قتل برساند، پس طلب خیر از خدا کرده و حرکت کنید [1386] .

عبدالله بن یزید و سلیمان بن صرد

چون به عبدالله بن یزید وابراهیم بن محمد بن طلحه خبر رسید که سلیمان با یارانش عازم شام برای جنگ با ابن زیاد هستند، کسی نزد او فرستاده وگفتند: ما نزد تو خواهیم آمد و با تو سخنی داریم.سلیمان پذیرفت، عبدالله بن یزید با اشراف کوفه وابراهیم بن محمد بن طلحه نیز با جماعتی از اصحابش نزد سلیمان آمدند.عبدالله بن یزید هنگامی که نزد سلیمان آمد، کسی را از آنان که در ریختن خون امام حسین علیه السلام شرکت داشتند با

خود نیاورد مبادا که بر او بشورند. [1387] ، او پس از وارد شدن بر سلیمان حمد و ثنای الهی گفت: و ادامه داد: مسلمان برادر مسلمان است و نباید خیانت کند، شما اهل شهر ما هستید و بهترین مردم نزد ما، خود را در سختی میاندازید و بر رأی و نظر خود پافشاری نکنید و جمع ما را با رفتنتان از کوفه نکاهید، نزد ما بمانید تا آماده شویم هنگامی که دشمن نزدیک بلاد ما رسید ما بیرون رفته با یاران خود و با او خواهیم جنگید.ابراهیم بن محمد هم به همین مضمون سخن گفت. [ صفحه 578] سلیمان پس از حمد و ثنای الهی گفت شما مخلصانه نصیحت کرده و در مشورت تلاش نمودید تلاش نمودید، ولی ما هم با نیت و ارده ای حرکت کردیم که آن را نقض نخواهیم کرد و از خدا می خواهیم که به ما عزمی راسخ عطا فرماید.آن دو گقتند: نزد ما بمانید تا شما را مجهز نماییم که با سپاه زیادی دشمن را ملاقات کنید.سلیمان گفت: ما در این پیشنهاد شما می اندیشیم.پس سلیمان را به صبر سفارش نمودند و او را گفتند که: درآمد جوخی [1388] را برای هزینه ی جنگ خواهیم داد؛ سلیمان نپذیرفت و گفت: ما برای دنیا قیام نکرده ایم.عبدالله بن زیاد و ابراهیم بن محمد چون می دانستند که عبیدالله آهنگ عراق را نموده لذا این پیشنهاد را به سلیمان بن صرد دادند.آن دسته از یاران سلیمان که از اهل بصره و مدائن بودند، در آمدن تأخیر کردند، لذا سلیمان از نخیله حرکت کرد و به اقساس [1389] رسید و در آنجا گروهی از یارانش از او