قصه کربلا بضمیمه قصه انتقام صفحه 161

اشاره

منهال بن عمرو روایت کرده است که: من بر حضرت علی بن الحسین علیه السلام وارد شدم پس از آنکه از مکه مراجعت کرده بودم، حضرت به من فرمود: حرمله بن کاهل در چه حالی است؟عرض کردم: هنگام بیرون آمدنم از کوفه، او زنده بود.منهال گوید: امام علیه السلام را دیدم که دستانش را بسوی آسمان بلند کرد و آنگاه گفت: «اللهم اذقه حر النار اللهم اذقه حر الحدید» «خدایا! حرارت آتش را به او بچشان، خدایا! حرارت آهن را به او

بچشان».پس به کوفه بازگشتم، مختار بن ابی عبیده ی ثقفی قیام کرده بود، و از قبل با من دوست بود، پس از برگزار کردن دید و بازدیدها سوار بر مرکب شده و آهنگ منزل مختار نموده و در بیرون منزلش با او ملاقات کردم.مختار گفت: از هنگامی که حکومت کوفه در اختیار ما است به دیدن ما نیامدی و تبریک نگفتی و ما را کمک نکردی؟ [ صفحه 659] گفتم: در این مدت در مکه بودم و هم اکنون نزد تو آمده ام که با هم به صحبت بپردازیم؛ پس به راه خود ادامه دادیم تا به کناسه ی کوفه رسیدیم، مختار در آنجا توقف کرد مثل اینکه انتظار کسی را داشت، دیری نگذشت که جمعی با شتاب نزد او آمده و گفتند: ای امیر! به تو بشارت می دهیم که حرمله بن کاهل دستگیر شد.چون حرمله را آوردند مختار گفت: خدا را سپاس که مرا بر تو مسلط گردانید.جلاد را خواست و او را امر کرد که دستهای حرمله را قطع کند، پس دستهای او را جدا کردند، آنگاه دستور داد پاهای او را قطع کنند، پس چنین کردند، پس از آن گفت آتش بیاوردند و دسته های نی را آتش زدند و او را در آتش افکندند.منهال گوید: فرمایش حضرت سجاد علیه السلام به خاطرم افتاد بی اختیار گفتم «سبحان الله».مختار گفت: تسبیح خدا همه وقت خوب است، ولی گویا این تسبیح از روی تعجب بود.گفتم: در بازگشت از مکه خدمت علی بن الحسین علیه السلام رسیدم، آن حضرت از حرمله پرسش کرد، من به حضرت عرض کردم: او زنده است، آن حضرت دست به دعا برداشت و فرمود:

خدایا! او را حرارت آهن و حرارت آتش بچشان؛ و چون دعای امام را بدست شما مستجاب دیدم شگفت زده شدم و این جمله بر زبانم جاری گشت.مختار گفت: به راستی این سخن را از علی بن الحسین علیه السلام شنیدی؟گفتم: آری، بخدا سوگند شنیدم که این سخن را فرمود.منهال گوید: مختار را دیدم که از مرکبش به زیر آمد و دو رکعت نماز گزارد و سجده ای طولانی کرد، سپس برخاست و سوار شد و من نیز سوار شدم و آمدیم، چون مقابل منزلم رسیدیم گفتم: اگر امیر موافق باشد مرا افتخار دهید و خانه ام را مزین نموده در خانه ی ما غذا تناول فرمائید. [ صفحه 660] مختار گفت: ای منهال! تو خود مرا خبر دادی که علی بن الحسین دعاهایی کرد که به دست من مستجاب شده است و با این وجود مرا دعوت به غذا می کنی؟ امروز به شکرانه ی اینکه خدا مرا توفیق داد که دعای آن حضرت به دست من مستجاب شد، روزه ام [1539] .

جنایات حرمله

السلام را حمل می کرد. [1542]

حکیم بن طفیل طائی

اشاره

مختار برای دستگیری حکیم بن طفیل طائی به دنبال او فرستاد، او را گرفته و نزد مختار آوردند، بستگان او نزد عدی بن حاتم رفته و از او خواستند که برای او شفاعت کند، عدی نزد اصحاب مختار آمد و از آنان خواست که از حکیم بن طفیل دست بردارند، آنان گفتند: این مطلب مربوط به مختار است. [ صفحه 661] پس عدی بن حاتم نزد مختار رفت تا شفاعت حکیم بن طفیل را بنماید، اصحاب مختار با خود گفتند: ممکن است که مختار شفاعت عدی را بپذیرد، از این رو حکیم را بسته و هدف تیر قرار دادند و آنقدر او را تیر زدند تا به هلاکت رسید.عدی نزد مختار رفت و درباره ی او وساطت کرد، مختار به او گفت: تو جایز می دانی که برای کشندگان حسین شفاعت کنی؟.عدی گفت: بر او دروغ بسته اند.مختار گفت: اگر چنین باشد او را رها خواهیم کرد.در این حال عبدالله بن کامل وارد شد و مختار را از کشته شدن حکیم بن طفیل آگاه کرد، مختار به او گفت: چرا در کشتن او شتاب کرده و او را نزد من نیاوردید؟؛ این سخن را می گفت و از کشته شدن حکیم بن طفیل مسرور بود.عبدالله بن کامل گفت: شیعیان بر من غالب آمدند و او را کشتند.عدی بن حاتم ناراحت شد و به ابن کامل گفت: دروغ می گویی، چون دانستی که امیر شفاعت مرا می پذیرد، او را کشتی.ابن کامل، عدی را ناسزا گفت و نزدیک بود نزاعی رخ دهد که مختار عبدالله بن کامل را از آن بازداشت [1543] .