حدیث بندگی صفحه 200

فَقالَ رَسُولُ الله صلی الله علیه و آله وسلم اِلَیکَ عَنّی لا تُحرِقنِی بِنارِکَ پیامبر فرمود: دور شو از من با آتش خود مرا نسوزانی به آن خدایی که مرا برای هدایت برانگیخته اگر بین رکن و مقام دو هزار سال نماز بخوانی و آن قدر گریه کنی که از اشک چشمت جوی ها جاری شود و درخت هایی آبیاری گردد در صورتی که بخل و لئامت بمیری با صورت در آتشت خواهند انداخت. وای بر تو مگر نمی دانی خداوند می فرماید: وَ مَن یَبخَلُ فَاِنَّما یَبخَلُ عَن نَفسِهِ (1) و هر کس بخل ورزد بر خودش ضرر زده است.

بدبینی

وَ نِیَّهِ رُشْدٍ لَا أَشُکُّ فِیهَا .... وَ مِنْ ظِنَّهِ أَهْلِ الصَّلَاحِ الثِّقَهَ (2)

خدایا مرا بهره مند کن به نیت درستی که در آن شک نکنم و بدگمانی مردمان شایسته را درباره من به اطمینان وثوق مبدل کن.

امام علیه السلام به دو مورد ظن و گمان اشاره فرمود یکی حسن ظن به خدا و دیگر حسن ظن مردم خوب.

به طور کلی هر دو مورد مهم وقابل اهمیت است چون بدبینی نسبت به آنچه که خداوند درباره مخلوقاتش و از جمله ما انسان ها انجام داده و می دهد نشان ضعف توحید و خداشناس است.

موحد و خداشناسی راستین در خصوص آنچه را خداوند برایش مقدر کرده چون و چرا نمی کند و به داده های الهی به هر کیفیت که باشد تن می دهد و به خواست پروردگار راضی است.