حدیث بندگی صفحه 257

هر کس که مرتکب کار بدی شود جزایش را ببیند و جز خدا برای خویش دوست و یاوری نیابد. هر مومنی مرد یا زن کار شایسته کند به بهشت روند و به قدر آن گودی که بر پشت هسته خرماست به آنان ستم نشود.

یکی از اشتباهات بعضی از مردم امید کاذب به پاداش الهی است یعنی می خواهند بدون عمل و ریاضت به نعمت های بهشتی و مواهب الهی برسند.

نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس ***ملالت علما هم ز علم بی عمل است.

امام سجاد علیه السلام به خدا پناه میبرد از اینکه بدون عمل امید به رحمت الهی داشته باشد.

اَعُوذُبِکَ مِن دُعاءٍ مَحجُوبٍ وَ رَجاءٍ مَکذُوبٍ (1)

خداوند به تو پناه می برم از دعایی که بالا نرود و از امید دروغین.

مولایمان علی علیه السلام در بیانی مبسوط می فرمود: لا تَکُن مِمَّن یَرجُوا الاخِرَهَ بِغَیرِ العَمَل (2)

از جمله کسانی که بدون عمل و بی جهت امید به پاداش آخرت دارند نباش

همان بزرگوار فرمود: اَنَا مَعَ رَسولِ اللهِ صلی الله علیه و آله و سلم وَ مَعِیَ عِترَتِی عَلی الحَوضِ فَمَن ارادَنا فَلیَاخُذع بَقَولِنا وَ لیَعمَلُ بِعَمَلِنا (3)

من در کنار رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم در کنار من عترتم در اطراف حوض کوثر قرار می گیریم هر کس می خواهد به ما ملحق شود باید به گفته های ما متمسک شود و آن طور که ما عمل می کنیم عمل کند.

جای این تذکر هست که اهل عمل و کسانی که موفق به اجرای دستورات الهی هستند تلاش کنند عبادت تاجرانه انجام ندهند و به خاطر گرفتن سود خدا را نخوانند بلکه بخاطر خودش و بدون توقع هیچ پاداشی او را بندگی کنند. امام صادق علیه السلام می فرمود:

وَلکِنِّی اَعبُدَهُ حُبًّا لَهُ عَزَّوَجَلَّ وَ هِیَ عِبادَهُ الاَحرار (4)

1- بحار ج94ص156
2- نهج البلاغه حکم و مواعظ 142
3- تفسیر نورالثقلین ج5ص681
4- سرالصلوه ص 119