حدیث بندگی صفحه 33

لَمّا اَهبَطَ اللهُ آدَمَ اِلَی الاَرضِ مَکَثَ فِیها ما شاءَ اللهُ اَن یَمکُثَ ثُمَّ قالَ لَهُ بَنُوهُ: یا اَبانا تَکَلَّم فقَامَ خَطِیباً فِی اَربَعینَ اَلفاً مِن وُلدِهِ وَ وُلدِ وُلدِهِ فَقالَ: اِنَّ اللهَ اَمَرنی فَقالَ: یا آدمُ اَقلِل کلامَکَ ترجِع اِلی جوارِی(1)

چون خداوند آدم را به زمین فرو فرستاد او الی ماشاء الله در زمین باقی ماند. سپس فرزندانش به او گفتند ای پدر سخن بگو آدم در میان چهل هزار از فرزندان و نوادگان خود به خطبه ایستاد و گفت: خداوند به من دستور داده و فرمود: ای آدم سخن کم گوی تا به جوار من برگردی.

امیرالمومنین درباره داستان پیدایش آدم فرمود:

خداوند از انواع خاک نرم و سخت و شوره زار خاکی جمع کرد و آن را با آب شستشو داد تا پاک شد و سپس با آب مختصری آن را خمیر کرد تا چسبناک شود و بعد صورتی از آن پدید آورد با اندام ها و اعضا جدا و به هم پیوسته.

خداوند آن صورت را خشک کرد تا اعضای یکدیگر را گرفتند و به هم متصل شدند و آن را محکم و ثابت ساخت تا بدین طریق خشک گردید که وقتی باد به او می خورد صدا می کرد.

آن شکل و شمایل را به حال خود گذاشت تا وقت موعود فرا رسد. سپس از روح خود در آن دمید تا به صورت انسان در آمد انسانی که دارای فکر و اندیشه است و می تواند آن را به کار بنددو همه چیز را به صورت خویش در آورد.

دست و پا و سایر اعضا را به او داد تا خدمتگزار وی باشند و دستوراتش را اجرا کنند.

پروردگار ابزار و ادواتی در اختیارش گذاشت تا او را به کار و کوشش وادارند. شناختی به او داد تا بتواند تفاوت حق از باطل را بشناسد و چشیدنی ها و بوئیدنی ها و رنگ ها و اجناس مختلف را تشخیص دهد.