حدیث بندگی صفحه 35

ذکر را هم سه نوع بیان کرده اند. ذکری که فقط به زبان جاری می شود و دل در حال غفلت است ذکری که در دل انجام می گیرد و زبان صامت است و ذکری که با دل و زبان باشد که این ذکر کامل است و باعث آرامش و سکون انسان.

امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود: ذِکرُاللهِ جَلاءُ الصُّدورِ و طُمَانِینَهُ القُلُوبِ(1)

یاد خدا سینه ها را صفا می بخشد و دل ها را آرام می کند.

در مناجات الذاکرین امام سجاد علیه السلام هم می خوانیم:

اِلهیِ بِکَ هامَتِ القُلوُبُ الوالِهَهُ وَ عَلی مَعرِفَتِکَ جُمِعَتِ العُقُولُ المُتَبایِنَهُ فَلا تَطمَئِنُّ القُلوبُ اِلّا بِذِکرکِ

خدایا دل های واله و حیران تو پا بسته عشق و محبت توست و بر معرفت تو تمام عقول مختلف متفق اند و دل های بندگان جز به یاد تو اطمینان نیابد.

امام سجاد علیه السلام خطاب به پروردگار عرضه داشت یا فارِجَ الهَمِّ وَ کاشِفَ الغَمِّ ای برطرف کننده هم و دورکننده غم.

آری ا وست که دل را ارامش می بخشد و باید به فضل و کرمش امید داشت تا به ارامش رسید.

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی.

خداوند به داوود پیامبر علیه السلام وحی فرستاد همان طور که خورشید دریغ ندارد که هر کسی از پرتوش استفاده کند کَذلکَ لا تضیقُ رَحمَتی عَلی مَن دَخَلَ فِیها(2)

هم چنین برای کسی که مورد رحمت من قرار گرفته است مضایقه ای وجود ندارد و او نیز می تواند از رحمت من بهره ببرد.