حدیث بندگی صفحه 4

حدیث بندگی

یَا غَنِیَّ الْأَغْنِیَاءِ، هَا، نَحْنُ عِبَادُکَ بَیْنَ یَدَیْکَ، وَ أَنَا أَفْقَرُ الْفُقَرَاءِ إِلَیْکَ، فَاجْبُرْ فَاقَتَنَا بِوُسْعِکَ، وَ لَا تَقْطَعْ رَجَاءَنَا بِمَنْعِکَ (1)

ای بی نیازترین بی نیازان اینک ما بندگانت در اختیار تو هستیم و من فقیرترین فقرایم به سویت آمده ام پس فقر و تهیدستی ما را به وسیله رحمت واسعه ات جبران کن وبا طرد کردنمان از در خانه ات قطع امیدمان مکن.

بندگی آن وقت محقق می شود که عبد مطیع بدون چون و چرای مولای خویش باشد و در اجرای دستورات و انجام خواسته الهی عنوان و موقعیتی برای خویش قایل نباشد و همیشه خود را بدهکار و قاصر بداند و چون وجود نازنین امام سجاد علیه السلام بگوید خدایا من فقیرترین فقیرانم که به درگاهت روی آورده ام.

در فرازی از دعای مکارم الاخلاق همین صحیفه ارزشمند امام علیه السلام عرض می کند عَبّدنِی لَکَ وَ لا تُفسِد عِبادَتِی بِالعُجبِ خدایا مرا به عبادت و بندگی خود رام ساز و عبادتم را به عجب تباه مگردان.

در جای دیگر همان دعا عرض می کند: و لا تَبتَلِیَنّی بِالکَسَلِ عَن عِبادَتِکَ، ولا العَمَی عَن سَبِیلِکَ خدایا مرا در عبادت و بندگیت به مسامحه کاری و بی رغبتی مبتلا مکن و در پیمودن راهت مرا گرفتار نابینایی منما.

آری باید طاعت و بندگی خداوند مهربان را با نشاط و طراوت انجام داد تا بندگی ثابت شود. راغب اصفهانی می گوید: اَلکَسَل التَّثاقُل عَمّا لا یَنبَغِی التَّثاقُل عَنهُ و لاَجلِ ذلِکَ صارَ مَذمُوماً» کَسَل عبارت از این است که آدمی انجام عملی را ثقیل و سنگین وانمود نماید با آنکه