حدیث بندگی صفحه 58

بدانید گناهان اسبان چموشی هستند که گناه کاران بر آنها نشسته و لگام هایشان را رها کرده اند و گناهان آنان را در آتش فرو می افکند.

آفرینش

ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَی مَشِیَّتِهِ اخْتِرَاعاً(1)

او بادست قدرتش خلق موجودات را بنیان گذاشت و با اراده اش مخلوقات را اختراع نمود. سخن از پیدایش موجودات است. موجوداتی که از قبل نبودند و هستی یافتند اتفاقا مشابه بیان امام سجاد علیه السلام در خطبه اول نهج البلاغه از جد بزرگوارش علی علیه السلام آمده است که »َفَطَرَ الخَلائِقَ بِقُدرَتِهِ وَ نَشَرَ الرِّیاحَ بِرَحمَتِهِ وَ وَتَّدَ بِالصُّخُورِ مَیَدانَ اَرضِهِ» خداوند موجودات را با قدرت خویش آفرید و با لطف و رحمتی که نسبت به بندگانش داشت بادها را پراکنده ساخت و توسط کوه ها لرزه زمین را مهار کرد.

همان بزرگوار در همان خطبه با بیانی دیگر فرموده است که «خداوند تبارک و تعالی بدون آنکه فکر و اندیشه کند و یا از تجربه کسی استفاده نماید و یا گرفتار اضطراب و دودلی شود هر موجودی را در زمان مناسب آن از نیستی به هستی آورد. پروردگار پیش از آن که موجودات را بیافریند از تمام جزئیات و جوانب آنها آگاهی داشت و حدود و پایان آنها را می دانست و از اسرار درون و بیرون پدیده ها آشنا بود. خداوند اول هوا و بعد آب و سپس باد آنگاه سایر موجودات را آفرید. خلق موجودات و اختراع آنها از ابتدا به قدرت لایزال الهی انجام گرفته. او به تنهایی و بدون کمک گرفتم از موجودی دیگر همه خلایق را لباس وجود هستی بخشیده است. در دعای روز شنبه که چون دعاهای سایر روزهای هفته جزء ملحقات صحیفه سجادیه محسوب می شود عرض میکنیم «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یُشْهِدْ أَحَداً حِینَ فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ وَ لاَ اتَّخَذَ مُعِیناً حِینَ بَرَأَ