حدیث بندگی صفحه 67

5-دُعاوُهُ اِذا اِبتُلِیَ اَو رَای مُبتَلی بِفَضیِحَهِ بِذَنبٍ
6-دُعاوُهُ فِی الاِعتِذارِ
7-دُعاوُهُ فِی طَلَبِ العَفوِ
8-دُعاوُهُ فِی طَلَبِ السِّترِ وَ الوِقایَهِ
9-دُعاوُهُ فِی التَّضَرَّعِ وَ الاِستِکانَهِ
10-دُعاوُهُ فِی الاِلحاحِ
11-دُعاوُهُ فِی التَّذلَلِ
12-دُعاوُهُ فِی استِکشافِ الهُمُومِ

در بین دوازده عنوان به دعای سی و یکم که فی ذکر التوبه وطلبها» آمده دقت بفرمایید خواهید دید امام علیه السلام چه عاجزانه و در نهایت تواضع از خداوند مهربان درخواست آمرزش می کند.

یَا إلهِی عَدْلَکَ إنْ عَاقَبْتَهُ، وَلا یَسْتَعْظِمُ عَفْوَکَ إنْ عَفَوْتَ عَنْهُ وَرَحِمْتَهُ; لاِنَّکَ الرَّبُّ الْکَرِیمُ الَّذِی لا یَتَعَاظَمُهُ غُفْرَانُ الذَّنْبِ الْعَظِیم ای خدای من اگر این بنده گنه کارت را کیفر دهی عدلت را انکار نمی کند و اگر از وی درگذری و به او رحمت فرستی عفو تو را به خاطر رحمت واسعه ات بزرگ نمی شمارد چه آن که تو پروردگار کریمی که آمرزش گناه بزرگ در نظرت بزرگ جلوه نمی کند.

أَللَّهُمَّ فَهَا أَنَا ذَا قَدْ جئْتُکَ مُطِیعاً لاِمْرِکَ فِیمَا أَمَرْتَ بِهِ مِنَ الدُّعَاءِ، مَتَنَجِّزاً وَعْدَکَ فِیمَا وَعَدْتَ بِهِ مِنَ الاجَابَهِ إذْ تَقُولُ: اُدْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ خدایا اینک این منم که به قصد اطاعت فرمانت در خصوص دعا که به آن امر فرموده ای به حضورت آمده ام در حالی که قاطعانه