حدیث بندگی صفحه 97

ارزش هر کس به چیزی است که برای آن ارزش قایل است.

سید شریف رضی رحمه الله علیه پس از نقل این بیان می گوید: و هذِهِ الکَلِمَهُ الَّتِی لا تُصابُ لَها قِیمَهٌ و لا تُوزَنُ بِها حِکمَهٌ و لا تُقرَنُ اِلَیها کَلِمَهٌ برای این سخن علی علیه السلام نمی توان قیمتی قایل شد و حکمت و اندرزی را با آن مقایسه کرد و هیچ سخنی با آن برابری نمی کند.

تکلیف انسان های خوب و اهل ایمان و تقوا در برابر کسانی که اشاعه فحشا و منکرات را ارزش می دانند چیست؟ به طور قطع بی تفاوتی در مقابل آنان گناه و به منزله امضا گناه و حمایت از ایشان است.

مردمی که جرایم و فحشا را عادی تلقی کنند و در مقابل آنها کمترین واکنش درونی و برونی نشان ندهند مورد مواخذه قرار خواهند گرفت. چون به ارزش های اجتماعی بی اعتنایی کرده و باعث نشر فرهنگ فساد شده اند.

امام صادق علیه السلام به بعضی از یاران خود می فرمود: برای من شایسته است که افراد پاک و درستکار شما را ناسالم و غیر منزه قرار داده و مورد مواخذه قرار دهم و چگونه این حق برای من نباشد با آن که به شما خبر می رسد که مردی از دوستانتان مرتکب عمل قبیح شده و شما او را تقبیح نکرده اید از وی دوری ننموده اید و با بی اعتنایی خود آزارش نداده اید تا متنبه شود و عمل بد خویش را ترک گوید(1)

و علی علیه السلام فرمود: مَن تَرَکَ اِنکاَر المُنکَرِ بِقَلبِهِ وَ لِسانِهِ وَ یَدِهِ فَهُوَ مَیِّتٌ بَینَ الاَحیاءِ(2)

کسی که گناه را عمل قبیح نداند و نسبت به آن نه در دل نه به زبان و نه عمل تنفر و انزجار نداشته باشد او بین مردم فرد مرده و فاقد حیات انسانی است.