آشنایی با صحیفۀ سجّادیه صفحه 21

صحیفۀ سجّادیه از معدود کتاب های نوشته شده در قرن اوّل هجری است که امام زین العابدین (ع) آن را املاء نمودند و امام محمّد باقر (ع) و برادرش زید بن علی آن را در دو نسخه نوشته اند و از کتاب مشهور و متواتر است و نیازی به سند ندارد، چرا که مضامین و محتوای عالی آن برای کسی تردید باقی نمی گذارد که این کتاب از امام سجّاد (ع) و از معجزات قولی آن حضرت به شمار می آید. زیرا چنین کلامی از غیر ائمه (ع) صادر نشده است، با این حال محققان بررسی های ارزنده ای در مورد سند آن انجام داده اند. مرحوم سید صدر می نویسد ((صحیفۀ کاملۀ سجّادیه که موصوف به زبور آل محمد (ص) است، مانند قرآن مجید از متواترات است، نزد هر فرقه اسلامی و به آن افتخار می کنند.))

عالم بزرگ الهی قمشه ای می گویند: ((علمای بزرگ امامیه می گویند: صدور صحیفه سجّادیه از امام سجاد (ع) به روایت مستفیضه بلکه قریب به تواتر است. هیچ شک و تردیدی در این کلام امام راست نتوان کرد.))

آیت الله العظمی مرعشی نجفی (ره) نزد زیدیه و اسماعیلیه نیز ادعادی تواتر کرده است.

سید محسن امین فصاحت، بلاغت و اسلوم این صحیفه را دلیلی بر صدور آن از امام معصوم (ع) داشته و می نویسد: ((بلاغت الفاظ و فصاحت صحیفه و بالا بودن مضمون صحیفه و مافی ها که بیان شد از خضوع در برابر خداوند و حمد و ثنای او و اسلوب عجیبی که در طلب عفو از خداوند و کرنش و توسل به او دارد خود دلیل محکمی بر صحت این انتساب است. همانا این دُر، از آن دریا و این گوهر از آن معدن و این ثمر از آن شجرۀ طیبه است.)) (1)

صحیفۀ سجّادیه چنان که در عبارات فوق اشاره شد. علاوه بر شهرت انتساب به امام سجاّد (ع) به اسناد مختلفی نقل شده است از آن جمله، استاد شیخ مفید در کتاب ارشاد است که عمیر بن متوکل نقل کرده است، همچنین

1- ویژگی های صحیفۀ سجّادیه