زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 103

نمی رسد. کاروان اوصاف در بیان عظمتت به گمراهی افتاده و رشته نعت ها در پیشگاه تو از هم بگسیخته، ولطائف تصورات در مقام کبریائیت سرگردان شده اند. تو ای خدای ازلی - در ازلیتت چنان بوده ای، و تو - ای خدای جاودان بی زوال بر همین منوال خواهی بود. (1)

یا ... ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَی مَشِیّتِهِ اخْتِرَاعاً ثُمّ سَلَکَ بِهِمْ طَرِیقَ إِرَادَتِهِ، وَ بَعَثَهُمْ فِی سَبِیلِ مَحَبّتِهِ،... :

خلایق را به دست قدرت خود به گونه ای شایسته آفرید و آنان را بر اساس خواست خود صورت بخشید آنگاه همه خلایق را در راه اراده خویش راهی نمود و در مسیر عشق به خود برانگیخت. (2) از نظر علامه شعرانی این فقره از دعا به حرکت جوهری اشاره می کند (3).

1- صحیفه سجادیه، ترجمه شیروانی، دعای 32/1الی 9، ص150
2- پیشین، دعای 1/3و4،ص30
3- شعرانی، صحیفه سجادیه ص16