منطق رسای امام در شام
مردم شام، پایتخت یزید، قلبهاشان آکنده از کینه و دشمنی آل علی (علیه السلام) بود. تبلیغات زهرآگین، سالها قلب و جانشان را از حقایق دور کرده و از آنان پیکرهای بی تپش ساخته بود که با هیچ آوای حقی آشنایی نداشتند و آن روز که فردی از سلاله ی پیامبر (صلی الله علیه وآله) وارث تمامی خوبی ها، بر شهرشان گام گذاشت، بر منبر مسجد جامع دمشق قرار گرفت، و گلواژه های حقیقت را نثارشان کرد، شور و حالی در جمع پیدا شد و همانجا نام علی (علیه السلام) دلهایی را به خویش جذب کرد. به گونه ای که یزید مجبور شد مسوولیت شهادت ابی عبد الله (علیه السلام) و یارانش را به عبید الله زیاد نسبت دهد. [6] همان شیوه ی مکرآمیزی که سردمداران کفر هنگام خشم حق طلبان انجام می دهند و همین
حماسه به شکلی دیگر در کاخ یزید مطرح شد و یزید در رویارویی با امام زین العابدین (علیه السلام) پرسید: حاضری با فرزندم خالد کشتی بگیری؟ حضرت فرمود: «کاردی را به او بده و کاردی را به من، آنگاه با هم مبارزه کنیم.» یزید از آن همه قدرت روحی امام شگفت زده شد و گفت: حقا که فرزند علی بن ابی طالب هستی! [7] .
ظلم ستیزی با دعا
اشاره
دومین محور مبارزات امام زین العابدین (علیه السلام) سخنان آن بزرگوار پیرامون ظلم ستیزی است. فردی که به نیایشهای آن بزرگوار فکر کند، به خوبی می فهمد که چگونه باید از ستمگران بیزاری بجوید و به یاری مظلومان بشتابد و در این راه حرکت خود را بر اساس امامت امامان راستین قرار دهد. به عنوان نمونه فرازهایی از دعاهای آن حضرت را مرور می کنیم:
نکوهش ستم
«خدایا! از تو پوزش می خواهم اگر پیش روی من به کسی ستم شود و من او را یاری نکنم، یا نعمتی به من ارزانی شود و سپاس آن را به جا نیاورم، یا گناهکاری از من عذر خواهد و عذر او را نپذیرم، یا نیازمندی چیزی بطلبد و او را بر خود مقدم ندارم، یا حق مرد با ایمانی بر گردنم آید و آن را بزرگ نشمارم.» [8] .
ستیز با ظالم
«خدایا! بر محمد و آل او درود فرست و در مقابل کسی که بر من ستم روا دارد، دستی (برای جلوگیری از ستم) و در مقابل کسی که با من ستیزه جوید، زبانی (برای روشن ساختن حق) و بر آن که با من دشمنی کند، پیروزی عنایت فرما و در مقابل آن که درباره ی من حیله پیشه کند، راه چاره و در برابر آن که بر من آزار رساند، توانایی عطا کن و بر آن که به من ناسزا گوید یا از من عیبجویی کند، قدرت تکذیب و در برابر آن کس که مرا تهدید کند، امنیت عنایت فرما.» [9] .