امام سجاد علیه السلام از دیدگاه اهل سنت صفحه 33

آنان که اموال خود را شب و روز، پنهان و آشکار، انفاق می کنند، مزدشان نزد پروردگار است؛ نه ترسی بر آنها است و نه غمگین می شوند. (بقره: 274) علی بن الحسین علیه السلام نیز از جمله مردان الهی بود که عشق به خدا و مناجات شبانگاهی، وی را از خلق خدا غافل نکرده، بلکه عشق به محرومان را در دلش شعله ور ساخته بود. او در این باره می فرمود:

من از خدایم شرم می کنم که برادری از برادران (دینی) خود را ببینم که نیازمند باشد و از خدا بخواهم که به او بهشت ارزانی دارد، ولی خود، بخل ورزم و از مال دنیا او را محروم کنم؛ زیرا آن گاه که روز قیامت شود، به من گفته شود: «تو در دنیا برای مال و منال آن، بخیل بودی»، اگر بهشت در دست تو بود، خیلی بخیل تر از این بودی (و آن را به هیچ کس نمی دادی). (1).

از این رو، همواره در رفع نیازمندی مردم می کوشید، به گونه ای که فرزندش امام باقر علیه السلام می گوید: «پدرم دوبار همه اموالش را با خدا تقسیم کرد»؛ (2) یعنی نصف آن را در راه خدا بخشید. فرزند دیگرش می گوید:

پدرم در زمستان عبایی از خز به قیمت پنجاه دینار می پوشید، ولی هنگامی که زمستان تمام می شد، همان را صدقه می داد و یا اینکه آن را می فروخت و پولش را به نیازمندان می بخشید. (3).

1- 65. تاریخ دمشق، ج 41، ص 385؛ سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 394؛ تهذیب الکمال، ج 20، ص 393؛ تهذیب التهذیب، ج 5، ص 671.
2- 66. طبقات، ج 5، ص 113؛ سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 393؛ تاریخ دمشق، ج 41، ص 383؛ تهذیب الکمال؛ ج 20، ص 391.
3- 67. تهذیب الکمال، ج 20، ص 398.