ع
عادت
عادت بندگان، به توبه پذیری خدا
وَ یَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَهِ
و ای آنکه بندگانش را به قبول پشیمانی عادت داده است.10/12
عادت به پناه بردن به خدا
وَ اجْعَلْنِی فِی جَمِیعِ ذَلِکَ مِنَ... الْمُعَوَّدِینَ بِالتَّعَوُّذِ بِکَ
و مرا در همه آن (امور) از (آنان که) به پناه بردن به تو خو گرفته اند، قرار ده.11و10/25
احسان، عادت خدا
ذَلِکَ أَنَّ... عَادَتَکَ الْإِحْسَانُ
زیرا عادت تو احسان است.7/37
عادت خدا، نسبت به بدکاران
عَادَتُکَ الْإِحْسَانُ إِلَی الْمُسِیئِینَ
عادت تو احسان به بدکاران است.16/46
عار ننگ
عافیت تندرستی
عاقبت
نیکویی عاقبت دنیای (بهشتیان)
...وَ الَّذِینَ یَقُولُونَ: سَلَامٌ عَلَیْکُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدَّارِ
...و آنان که (به بهشتیان) می گویند: درود بر شما، به پاس بردباری ای که نمودید، پس چه نیکوست فرجام این سرای.20/3
اندک بودن آنچه عاقبتش، فناست
فَغَیْرُ کَثِیرٍ مَا عَاقِبَتُهُ الْفَنَاءُ
زیرا آنچه سرانجامش نابودیست، زیاد نیست.
3.18
بسیاری آنچه عاقبتش بقاست
...وَ غَیْرُ قَلِیلٍ مَا عَاقِبَتُهُ الْبَقَاءُ
...و آنچه فرجامش بقاست، کم نیست.
3.18
عاقبت دچار سرکشی شدن
وَ ازْوِ عَنِّی مِنَ الْمَالِ... مَا أَتَعَقَّبُ مِنْهُ طُغْیَانًا
و مالی که عاقبت، دچار سرکشی شوم را از من دور ساز.3/30