امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 133

ورزید و پیروان خود را از صرف نیرو در مباحث جنجالی و اختلاف برانگیز و تفرقه افکن، نهی فرمود، تا از این طریق جامعه، در برابر کفر جهانی، به صورت یکپارچه و متحد باقی بماند و قادر به دفع حملات دشمن باشد.

در این زمینه می فرمود:

بر شما باد که از خصومت و درگیری عقیدتی بپرهیزید؛ زیرا چنین مشاجره هایی قلب را فاسد می کند و نفاق را به ارث می گذرد! (1).

امام (ع) در تعیین مصداق کسانی که در آیات الهی کنکاش مغرضانه کرده، خداوند آنان را ملامت نموده است می فرماید:

آنان همان کسانی هستند که در مباحث معرفتی به جدال و درگیری رو می آورند. (2).

در بیانی دیگر از آن حضرت روایت شده است که فرمود:

با جدالگران و ستیزه جویان در مباحث عقیدتی، همنشین نشوید؛ زیرا اینان همان کسانی هستند که در آیات الهی به ناروا سؤال تراشی کرده و ایراد می گیرند. (3).

در روایتی دیگر، امام باقر (ع) اختلاف در امور دینی و درگیری بر سر مسایل مذهبی را در میان امت اسلام، مصداقی از عذاب و کیفر الهی دانسته، می فرماید:

مراد از «یلبسکم شیعا» اختلاف در دین و طعن و بدگویی هر گروه نسبت به گروه دیگر است، تا جایی که خون یکدیگر را می ریزند، و این آیه مربوط به اهل قبله و امت اسلامی است. (4).

همیاری با همه ی مسلمانان، در مبارزه با دشمن مشترک

چنان که در بخش های گذشته یادآور شدیم، امام باقر (ع) شیعیان را از یاری رساندن به حکام ناصالح منع می کرد، و از سویی اصولا منکران ولایت را افرادی

1- 262. ایاکم و الخصومه، فانها تفسد القلب و تورث النفاق. حلیه الاولیاء 3 / 184؛ کشف الغمه 2 / 341.
2- 263. «الذین یخوضون فی آیات الله» هم اصحاب الخصومات. کشف الغمه 2 / 342.
3- 264. لا تجالسوا اصحاب الخصومات فانهم الذین یخوضون فی آیات الله. طبقات ابن سعد 5 / 237.
4- 265. فی قوله تعالی: «او یلبسکم شیعا» و هو اختلاف فی الدین و طعن بعضکم علی بعض «و یذق بعضکم بأس بعض» و هو ان یقتل بعضکم بعضا و کل هذا فی اهل القبله. نورالثقلین 1 / 724.