امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 259

ای جابر! آخرت، خانه ی قرار و آرامش و جاودانگی است. و دنیا خانه ی ناپایداری و فنا! ولی دنیازدگان، گرفتار غفلتند و چنین می نماید که تنها مؤمنان، دارای درک عمیق و اهل فکر و عبرتند. اینانند که نواها و پیام های دنیایی گوششان را از شنیدن یاد خدا کر نمی سازد و جلوه ها و زینت های دنیا، چشمانشان را بر یاد خدا کور نمی گرداند... (1).

در حدیثی دیگر امام (ع) می فرماید:

در کتاب تورات قبل از اینکه تحریف شود، چنین نوشته شده بود که موسی (ع) از پروردگارش پرسید: پروردگارا! آیا تو به من نزدیک هستی تا نجواگونه و با نوای آهسته با تو راز و نیاز کنم، یا اینکه از من دور هستی تا با فریاد تو را بخوانم؟

خداوند به او وحی کرد: ای موسی! من همدم و همنشین کسی هستم که به یاد من است. (2).

یاد خدا، همیشه و در همه جا

امام باقر (ع) در توصیف سعادتمندان و بهره وران از نعمت های اخروی می فرماید:

آنان کسانی هستند که هرگز از یاد خدا و ذکر او خسته و ملول نمی شوند. (3).

امام باقر (ع) به نقل از کتاب آسمانی موسی (تورات واقعی و تحریف نشده) می فرماید:

موسی (ع) به پروردگارش گفت: خداوندا! گاه پیش می آید که در مکان و در حالی قرار می گیرم که شرم دارم در آن مکان و در آن حال نام تو را بر زبان جاری کنم زیرا مرتبه ی تو را برتر و والاتر از این می دانم که در چنان شرایطی یاد و نام تو را به میان

1- 492. قال الباقر (ع): یا جابر ان المؤمنین لم یطمئنوا الی الدنیا ببقائهم فیها و لم یأمنوا قدومهم الاخره، یا جابر! الآخره دار قرار، و الدنیا دار فناء و زوال، و لکن اهل الدنیا اهل غفله و کان المؤمنین هم الفقهاء اهل فکره و عبره لم یصمهم عن ذکر الله ما سمعوا بآذانهم، و لم یعمهم عن ذکر الله ما رأوا من الزینه... بحار 73 / 36.
2- 493. عن ابی جعفر (ع) قال: مکتوب فی التوراه التی لم تغیر ان موسی (ع) سأل ربه فقال: یا رب اقریب انت منی فأناجیک ام بعید فأنادیک. فاوحی الله عزوجل الیه: یا موسی انا جلیس من ذکرنی... اصول کافی 2 / 496.
3- 494. قال الباقر (ع): «فی صفه أبناء الاخره»... لا یملون من ذکر الله. بحار 78 / 165.