امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 39

اصل تثبیت آن در میان مردم با عوامل ستیزه جو جنگیدم. و در نزد هیچ کس تأویل قرآن به صورت کامل و تام آن وجود ندارد مگر نزد علی (ع)... (1).

دومین گروه: کسانی هستند که با وجود اعتقاد به مقام ویژه ی ائمه و امامت الهی آنان، تأکید بر کرامت ها و کارهای فوق العاده ی ایشان را زمینه ی دور شدن جامعه از توجه به نقش معلمی و هدایتگر امامان (ع) می دانند و معتقدند که مشغول شدن ذهن شیعه به این امور، موجب مخفی ماندن سایر ابعاد فکری و عملی ائمه شده است.

به نظر این گروه، طرح این نوع کرامت ها، سبب شده است که شخصیت معصومان (ع) در ذهن عامیان، در بعد شفابخشی و معجزه آفرینی و گره گشایی از مشکلات مادی مردم و شفاعت از گنهکاران، منحصر شود، و آنان از الگو قراردادن پیشوایان دین در میدان عمل و سازندگی محیط فردی و اجتماعی و تصحیح شرایط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جامعه، غافل شوند!

این گروه که با اندیشه ی اصلاح و اصلاحگری به این موضع روی آورده اند و سعی در تعادل بخشیدن به بینش ها و منش های فردی و اجتماعی شیعه دارند. هرچند در اصل این حرکت انگیزه ای مقدس داشته باشند و هشدار آنان به رعایت ارزش ها در میدان عمل و عینیت جامعه بایسته و ضروری باشد، اما نباید این هدف ارزشی، موجب نادیده گرفتن برخی واقعیت های ارزشمند باشد.

اگر در فلسفه ی معجزات انبیا (ع) دقت شود، آشکار خواهد شد که همه ی طبقات فکری جامعه قادر به تجزیه و تحلیل علمی و منطقی و فلسفی امور نیستند، بلکه توده ها همواره برای شناخت حقایق، نیازمند روش هایی تجربی و ملموس می باشند و اعجازها و کرامت ها در این راستا صورت می گیرد.

شیوه ی صحیح این است که همواره با طرح این بعد از شخصیت معنوی ائمه (ع) به توده ها یادآوری شود که وسیله را با هدف، و نشانه را با مقصد اصلی عوض نکنند. کرامت ها نشانی است از حقانیت رهبری ائمه و امامت آنان، و این مقدمه ای است برای الگو قرار دادن ایشان در رفتار دینی و اجتماعی و اخلاق والای انسانی. چنان که این موضوع در مجال هایی از این کتاب مورد توجه قرار گرفته است.