امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 41

محروم کرده اند، و آنان که آینه ی اندیشه در برابر درخشش آن وا داشته اند، خود نور یافته و به چشمه ی خورشید راه جسته اند.

امام باقر (ع) از جمله چهره های درخشانی است که هر بینای محقق و اندیشمندی را به تعظیم و تکریم ارزش های خویش واداشته است.

ستایشگران او، تنها شیعیان و پیروان وی نبوده اند، بلکه بسیاری از آنان که راه امامیه را باور نداشته و بر بینش شیعه درباره ی خلفا، نقدهای شدید و تندی نوشته اند، زمانی که با چهره ی روشن و انکارناپذیر علمی و عملی باقرالعلوم (ع) مواجه شده اند، لب به تحسین و ستایش گشوده اند.

این ستایش ها از سوی منکران امامیه و شیعه و حتی متعصب ترین آنان که لعن و طعن بر شیعه را ضروری می شمرده اند، نشان می دهد که جایگاه علمی و عملی امام باقر (ع) در جهان اسلام به حدی بارز و متعالی است، که قابل چشم پوشی نبوده و نیست. از سوی دیگر نشان می دهد که تعظیم و تکریم شیعه نسبت به آن حضرت، ناشی از تعصب و فرقه گرایی نمی باشد. بر این اساس، جا دارد که نخست به طرح آرای اهل سنت بپردازیم؛ زیرا:

بهتر آن باشد که سر دلبران

گفته آید از زبان دیگران

- حافظ ابونعیم احمد بن عبدالله اصفهانی (م 430 ه) در کتاب حلیه الاولیاء و طبقات الاوصیاء می نویسد:

از جمله شخصیت های مورد استناد و اتکا در منابع حدیثی ابوجعفر محمد بن علی الباقر است. او از خاندان نبوت بود و میان موقعیت والای دینی و جایگاه رفیع اجتماعی جمع کرده و در زمینه ی رخدادها و مسایل مستحدثه و نیز موضوعات خطیر و مهم صاحبنظر بود. در راستای بندگی و عبادت خدا اشک ها ریخت و از مراء و درگیری های لفظی و برتری جویانه باز می داشت (1).

- علامه سبط ابن جوزی (م 597 ه) در کتاب التذکره می نویسد:

او (ابوجعفر محمدالباقر) شخصیتی دانشمند و عابد و مورد اطمینان بود که