امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 155

در سرزمین کربلا و دیگر پهنه هایی که خون پاکیزه و ارجمند شهیدان این خاندان، چون نهرها در آن جاری شد! ظلمی که بر خاندان نبوت رفت، در تاریخ نظیر ندارد و یا بسیار کم نظیر است.

اهل بیت (ع) به دست دشمنان خارجی و نا آشنا کشته نشدند، بلکه عمو زادگانشان - امویان و عباسیان - عامل قتل آنان بودند، آن هم نه به دست مشرکان که بر شرک جاهلی بوده اند، بلکه خون این شاخه های رسالت، و جگر گوشه های پیامبر (ص) به دست مدعیان اسلام بر زمین ریخت (1).

بنی امیه، و بدبین ساختن مردم به اهل بیت

مشکلات طاقت فرسای ائمه (ع) تنها محدود به جباریت و زورگویی و بدبینی امویان نبود، بلکه تنگناهای اجتماعی و برخوردهای ناشایست مردم بی خبر و اغفال شده نیز گوشه ای دیگر از مهجوریت و مظلومیت ائمه (ع) به شمار می آمد.

البته این بدبینی، معمولا در جاهایی وجود داشت که حکومت ها در آن استقرار داشتند و با تبلیغات مداوم خود ذهن مردم را نسبت به اهل بیت مخدوش می ساختند و آنان را در نظر مردم، شورش طلب و فاقد عقیده و ایمان و عناصری بی ارج می شناساندند، و این البته از ابتدایی ترین آثار شوم حاکمیت مفسدان بر جامعه ی اسلامی است که با در دست داشتن امکانات گسترده ی اجتماعی، مردم را از جهت مادی و فرهنگی اغفال می کنند و شایستگان را در نظر آنان ناشایست جلوه می دهند تا بدین وسیله زشتی ها و خباثت های خود را بپوشانند!

روش و منش عالمانه و بزرگوارانه ی ائمه، به گونه ای بود که در محیط زندگی خود، مورد احترام عمیق مردم بودند، ولی در محیط و سرزمینی که ایشان حضور نداشتند، تبلیغات ناروای حکومت ها جان می گرفت و در ذهن مردم رسوب می کرد!

امام صادق (ع) در این باره نکته ای را از سفر امام باقر (ع) به شام یادآور شده است و می فرماید:

زمانی که پدرم - محمد بن علی - به دمشق احضار شد، هنگام عبور از کوچه های