امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 16

1- 43. ابراهیم بن ولید بن عبدالملک، بعدها در سال 129 به خلافت رسید، ولی خلافتش دیری نپایید و پس از هفتاد روز کشته شد. رک: تاریخ الخلفاء، سیوطی 254.

2- 44. فرق الشیعه 61؛ اصول کافی 2 / 372؛ ارشاد مفید 2 / 156؛ دلائل الامامه 94؛ اعلام الوری 259؛ کشف الغمه 2 / 327؛ تذکره الخواص 306؛ مصباح کفعمی 522، شذرات الذهب 1 / 149 و... از برخی منابع استفاده می شود که آن حضرت، هنگام رحلت در شهر مدینه نبوده است، بلکه در محلی به نام حمیمه از روستاهای نواحی مکه یا شام بوده؛ پس از شهادت، آن گرامی را به مدینه منتقل کرده اند. رک: وفیات الاعیان 4 / 174؛ المختصر فی اخبار البشر 1 / 203؛ احقاق الحق 12 / 152.

امامت باقرالعلوم

اشاره

پس از وفات امام سجاد (ع) در سال 95 هجری، فرزند برومند آن حضرت - محمد بن علی بن الحسین (ع) - به امامت نایل گشت و رهبری کاروان ستمدیده ی امت اسلامی را بر عهده گرفت؛ امتی که همپای مشکلات سیاسی - اجتماعی، گرفتار ضعف اندیشه و باورهای دینی شده بود و می رفت تا شبهه انگیزی های ملحدان و منکران اسلام، گامهاش را در پیمودن طریق ایمان دچار تزلزل کند.

چنین بود که امام باقر (ع) می بایست حرکتی جدید را در رهبری و هدایت فکری و عقیدتی این نسل آسیب دیده ایفا نماید.

دلایل امامت

اشاره

از جمله ی مهمترین اهداف بررسی تاریخ زندگی امامان (ع)، نمایاندن دلایل راستین امامت آنان است.

هرچند آفتاب، خود گویاترین گواه خویش است، اما از آن جا که جایگاه امامت با ویژگی هایی که شیعه بدان معتقد می باشد، جایگاهی بس رفیع و والا است، و از آنجا که خط امامت، استمرار خط رسالت است و امام می بایست همانند پیامبر (ص) مورد اطاعت قرار گیرد، و سخن و عمل و تقریر و تأیید او حجت باشد، این همه، مسأله ی امامت را به صورت یک عقیده ی استراتژیک و سرنوشت ساز در آورده است.