امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 262

1- 488. قال (ع): یقول الله: ابن ادم: اجتنب ما حرمت علیک تکن من أورع الناس. تحف العقول، حدیث 41؛ اصول کافی 2 / 77.

2- 489. قال ابوجعفر (ع): ان اشد العباده الورع. اصول کافی 2 / 77.

3- 490. الباقر (ع): ما عبدالله بشی ء افضل من عفه بطن و فرج. کشف الغمه 2 / 320؛ البدایه و النهایه 9 / 312؛ بحار 71 / 268.

4- 491. عن ابی بصیر، عن ابی جعفر (ع) قال: قال له رجل ان ضعیف العمل، قلیل الصلوه، قلیل الصوم، و لکن ارجو ان لا اکل الا حلالا و لا انکح الا حلالا، فقال: و أی جهاد افضل من عفه بطن و فرج؟ المحاسن 292.

ای جابر! آخرت، خانه ی قرار و آرامش و جاودانگی است. و دنیا خانه ی ناپایداری و فنا! ولی دنیازدگان، گرفتار غفلتند و چنین می نماید که تنها مؤمنان، دارای درک عمیق و اهل فکر و عبرتند. اینانند که نواها و پیام های دنیایی گوششان را از شنیدن یاد خدا کر نمی سازد و جلوه ها و زینت های دنیا، چشمانشان را بر یاد خدا کور نمی گرداند... (1).

در حدیثی دیگر امام (ع) می فرماید:

در کتاب تورات قبل از اینکه تحریف شود، چنین نوشته شده بود که موسی (ع) از پروردگارش پرسید: پروردگارا! آیا تو به من نزدیک هستی تا نجواگونه و با نوای آهسته با تو راز و نیاز کنم، یا اینکه از من دور هستی تا با فریاد تو را بخوانم؟

خداوند به او وحی کرد: ای موسی! من همدم و همنشین کسی هستم که به یاد من است. (2).

یاد خدا، همیشه و در همه جا

امام باقر (ع) در توصیف سعادتمندان و بهره وران از نعمت های اخروی می فرماید:

آنان کسانی هستند که هرگز از یاد خدا و ذکر او خسته و ملول نمی شوند. (3).

امام باقر (ع) به نقل از کتاب آسمانی موسی (تورات واقعی و تحریف نشده) می فرماید:

موسی (ع) به پروردگارش گفت: خداوندا! گاه پیش می آید که در مکان و در حالی قرار می گیرم که شرم دارم در آن مکان و در آن حال نام تو را بر زبان جاری کنم زیرا مرتبه ی تو را برتر و والاتر از این می دانم که در چنان شرایطی یاد و نام تو را به میان