امام باقر علیه السلام جلوه ی امامت در افق دانش صفحه 300

1- 585. عن أبی جعفر (ع): قال: قال ابوذر رضی الله عنه: سمعت رسول الله (ص) یقول، حافتا الصراط یوم القیامه الرحم و الامانه، فاذا مر الوصول للرحم، المؤدی للامانه نفذ الی الجنه و اذا مر الخائن للامانه، القطوع للرحم لم ینفعه معهما عمل و تکفأ به الصراط فی النار، اصول کافی 2 / 152.

2- 586. عن أبی جعفر (ع) قال: ثلا لم یجعل الله عزوجل لأحد فیهن رخصه: اداء الامانه الی البر و الفاجر، و الوفاء بالعهد للبر و الفاجر، و بر الوالدین برین کانا او فاجرین. کافی 2 / 162؛ بحار 74 / 56.

و نیز امام باقر (ع) می فرماید: بدترین پدر کسی است که محبت و نیکی فراوان وی به فرزندش موجب افراط و زیاده روی شود و بدترین فرزندان کسی است که کوتاهی در حق پدر و مادر او را گرفتار خشم آنان - عقوق - کند. (1).

امام باقر (ع) در بیان اهمیت رفتار فرزند با والدین می فرماید:

پدرم - زین العابدین - مردی را دید که فرزندش در کنار او بود و فرزند به دست پدر تکیه داشت. از آن روز تا پایان عمر، هرگز پدرم با آن فرزند بی ادب سخن نگفت و سخن نگفتن با او به خاطر ناراحتی و نارضایتی از آن کار خطایش بود. (2).

عالی ترین نمود مودت اجتماعی

در تعالیم ائمه ی معصومین (ع) نه تنها تحکیم پایه های روابط اجتماعی خواسته شده است بلکه آنان در صدد ژرفا بخشیدن به این الفت ها و محبت ها تا اعماق جان و دل مؤمنان می باشند.

نه تنها به مؤمنان تعلیم می دهند که:

مؤمن برادر مؤمن است، نه او را ناسزا می گوید و نه محرومش می کند و نه به وی بدگمان می شود، (3) و نه تنها آنان را تشویق می کنند که:

ثروتمندانشان به تهیدستانشان رسیدگی کرده و قدرتمندانشان از ضعیفانشان دستگیری کنند و در تشییع جنازه ی رفتگانشان شرکت جویند و به ملاقات یکدیگر بروند و... (4).

بلکه به ایشان رهنمود داده اند که در اعماق قلب خویش و حتی در روابط خود با