شعر و شاعری از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 44

(90) شعر و شاعري

بودم ناگهان چشمم به صورت مباركش افتاد كه در چهره‌اش عرق مي‌درخشيد از اين حالت مبهوت شدم. حضرت رسول صلي‌الله‌عليه‌و‌آله به من نگريست و فرمود: چه شده كه چنين بهت زده مي‌نگري؟ گفتم: اي رسول خدا ديدم در چهره شما دانه‌هاي عــرق نورافشانــي مي‌كنــد، اگر ابوكبير هذلي ترا مي‌ديد مي‌دانست كه سروده او از هركس به تو شايسته‌تر اســت. فرمــود: مگر ابوكبيــر چه شعــري سروده اســـت؟ گفتــم شعــر او اين است:

او از آزار رحم مادر پاك و از آلودگي‌هاي دايه و پستانش بركنار و هيچگونه بيماري دامنگيــر او نيســت و هنگامــي كه به خطوط زيباي صورتش مي‌نگرم چون درخشش دانه‌هــاي بــاران كــه از آسمــان ريــزان اســــت مي‌درخشــد. پيغمبــر اكــرم از ايــن سخــن اظهـــار سرور نمود. (1)

موقعيت شعر و شاعران از نظر قرآن و حديث (91)

امام صادق عليه‌السلام فرمود: هيچ سراينده‌اي درباره ما بيــت شعري نگفته است جــز آن‌كــه روح‌القــدس او را ياري داده باشـــد. (1)

پيغمبر اكرم صلي‌الله‌عليه‌و‌آله پيوسته شعراء را به سرودن و ضبط اشعار خود وادار مي‌فرمود و به آن‌ها راهنمايي مي‌كرد كه گفتار مخالفين و حسب و نسب و تاريخ نشو و نواي آن را از افراد مطلع يادگرفته و با ذكر نقاط ضعف به مقابله برخاسته آنان را خفيف و سرشكسته سازند چنان‌كه آن‌ها را امر مي‌فرمود به فراگرفتن قرآن و تا اين حدّ به مسأله شعر اهميت مي‌داد. اين عمل را ياري دين مي‌دانست و جهـــادي مقدس به خاطر حفظ دين حنيف اسلام.

(92) شعر و شاعري

شخصيت شاعر را به او مي‌فهماند كه در اجتماعات چه شأني دارد و در چه جهادي است. به شعراء مي‌فرمود: دشمنان را هجو گوييد چه مؤمن با جان و مال خود بايد در راه خدا مجاهده كند. به آن كه جان محمد صلي‌الله‌عليه‌و‌آله در قبضه قدرت اوست قسم ياد مي‌كنم كه اين عمل شما چنان است كه با تيرهاي آتشين قلب دشمن را بشكافيد و آن‌ها را نابود سازيد و باز از ايشان شنيده شد كه مي‌فرمود: وقتي كه به وسيله شعر با مخالفين به مخالفت برمي‌خيزيد مانند مجاهدانيد كه تيرها را به نشان پرتاب مي‌كنند و پيوسته شعرا را برمي‌انگيخت كه با تير دل‌دوز شعر به پيكار با مخالفين برخيزند و وادارشان مي‌كرد كه با حماسه‌هاي شجاعت‌انگيز، ضديّت و جبهه‌بندي كفار را در هم كوبند. روح نيرومند ديني را در بين مسلمين دميده و حميّتشان را در مقابل حميّت جاهليت تقويت مي‌نمود. چه، شعر است كه آن‌هــا را ره هيجان و نشاط مي‌آورد و آن‌ها را در راه نشو معــارف و دعــوت بــه حــق تحــريــك مـي‌كنــــد و بــه دفــاع از حريــم اســلام وامـــي‌دارد. (1)