هدایتگران راه نور (زندگانی رییس مذهب تشیع حضرت جعفربن محمد علیه السلام) صفحه 47

وَالَّذِینَ یَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن یُوصَلَ وَیَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَیَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ (1).

«کسانی که به پیوند آنچه خداوند فرموده می کوشند و از پروردگارشان و از بدی حساب می ترسند.»

همانا خداوند بهشت را آفرید و خوشبویش ساخت وبوی آن را معطّر گردانید تا از هزار سال راه به مشام رسد، امّا این بو را نه افراد عاق شده وکسانی که با خویشان خود قطع رابطه کرده اند، استشمام نخواهند کرد». (2)

شکیبایی و مهربانی امام صادق علیه السلام

- آن حضرت هرگاه از کسی ناسزا و دشنامی می شنید به جایگاه نمازش می رفت و رکوع و سجود بسیار انجام می داد و فراوان می گریست و از خداوند برای کسی که دشنام و ناسزایش گفته بود، طلب آمرزش می کرد.

اگر دشنام دهنده از خویشان نزدیکش بود، با دادن پول با وی رابطه برقرار می کرد و به الطاف و نیکیهای خویش می افزود و می فرمود: من دوست دارم خداوند بداند که من گردنم را در برابر خویشانم فرود می آورم و به سوی آنان شتاب می جویم پیش از آنکه از من بی نیازی جویند.

سرورم براستی تو چه بزرگ و شکیبا بودی! چه روح بزرگی داشتی و سینه ات چه گشاده و خُلق و خویت چه نیکو بود!