هدایتگران راه نور (زندگانی رییس مذهب تشیع حضرت جعفربن محمد علیه السلام) صفحه 6

ص: 10

برای به جا آوردن تکالیف و مسئولیّتهای خود به بهترین نحو قیام کرد، امام صادق علیه السلام جوانی نمونه و رشید شده بود که دیدگان شیعیان را به خود معطوف می ساخت و آنان او را ششمین رهبر والای خود می پنداشتند.

سفر آن حضرت به شام

امویّان در دوران پایانی حکومت خود که جریانهای فکری متناقض در میان امّت اسلام رواج یافته بود، آخرین تلاشهای خود را برای پوشاندن حقایق، و اثبات متناقضات به کار می گرفتند و می کوشیدند رخدادهای سیاسی را با روش سیاسی اسلاف منحرف خود، رتق و فتق کنند.

یکی از امور شگفتی آفرین حکومت آنان در این برهه آن بود که همچنان که سال تغییر می کرد جامه خلافت نیز در میان آنان دست به دست می گشت به طوری که می توان گفت: سالی جدید آغاز نمی شد مگر آنکه خلیفه ای جدید روی کار آمده باشد. علّت این امر آن بود که مردم، بنی امیّه را از خود طرد کرده بودند و از کرنش در برابر حکومت باطل آنان سر باز می زدند.

بویژه در این برهه امام باقر از سختیها و ستمهای امویّان بی بهره نبود، زیرا او پناهگاه حق و حق خواهان و پایگاه مظلومانی بود که با سیاست امویّان به ستیز برخاسته بودند.

در آن برهه شیعه به خاطر اقدامات ستمگرانه بنی امیّه، به مصایب و شداید بزرگی گرفتار آمد چنان که امام باقر می فرماید: