صوفیگری از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 55

انحطاط تصوف (115)

كه در آن حدود 400 كرامت و خارق عادت براي شيخ احمد برشمرده است كه مي‌توان آن را شاهكاري از هذيان گويي شمرد، مثلاً مي‌نويسد: «سنجد» بر حسب اشاره او «لعل» مي‌شود، «خاكريزه و شن» به صورت «شكر» درمي آيد، يك بيابــان به امر او به زرنــاب بــدل مي‌گردد، پسر كدخــدا كه جوان نااهلــي بــوده است به دعاي شيخ به هلاكــت مي‌رسد، آب به اراده او سر بــالا مــي‌رود!... خلاصه تمام عمر خود را در كرامت سپري مي‌كند (مقامات ژنده بيل).

اين جمعيتي را هم كه مي‌بينيد مانده‌اند به واسطه آن است كه در وضع و روش خود تجديد نظر كرده و مقداري از عقايد و كردارهاي پيشينيان را از آن حذف كرده و آن را به صورت ديگري كه تا اندازه‌اي با وضع افكار عمومي محيط سازگار باشد درآورده‌اند.

اگر كسي بخواهد صدق اين گفتار كاملاً بر او روشن شود كتاب‌هاي پيشينيان

(116) صوفي‌گري

صوفيــه از قبيــل «تَــذْكِــرَةُ الاُْوليــاء» و «صِفْــوَةُ الصَّفــا» و نظــايــر آنها را كه شــرح احــوال رؤساي متصوفه را مي‌دهد، با كتب امروزي آن‌ها مقايسه كند.

اصــول چهارگانه عقايـد صوفيه

اصول گفتار و ريشه عقايد اين جمعيت را مي‌توان در چهارچيز خلاصه كرد:

1 ـ تعليماتي كه از مؤسسين اين مسلك هندوها، يا شامي‌ها يا غير آن‌ها دست به دست به آنها رسيده است.