صوفیگری از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 6

هشدار به جوانان (11)

در اينجا يادآوري دو نكته لازم است

1 ـ بعضي از ناآگاهان، يا دشمنان آگاه به شگردي دست زده و از پاره‌اي از تعبيرات امام راحل (قَدَّسَ اللّه‌ُ نَفْسَهُ الزَّكِيَّه) و نكات عرفاني ايشان در نظم و نثر، سوء استفاده مي‌كنند ؛ در حالي كه آن مرد بزرگ يك «عارف بزرگ اسلامي» بود و افكار بلندش از افكار «عرفان التقاطي» هزاران فرسنگ فاصله داشت. او از عرفان ادعيه اميرمؤمنان علي عليه‌السلام و دعاي عرفه امام حسين عليه‌السلام و صحيفه سجاديه و زيارت شعبانيّه ائمّه هدي عليه‌السلام سيراب شده و از كوثر آيات قرآن نـوشيـده بـود ؛ ولي التقاطي‌هـا از جوكيـان هنـد و تفالـه‌هـاي رهبانيـت راهبـان!

او از خطر فرقه‌گرايي تصوف كاملاً آگاه بود و از آنان اظهار تنفّر مي‌كرد و بسيار از خانقاه‌ها كه مركز اين گروه بود بعد از انقلاب شكوهمند اسلامي، به عنوان مراكز استعمار بسته شد ؛ و جلو فعاليتهاي تخريبي آن‌ها در عصر ايشان گرفته شد. (جَزاهُ اللّه‌ُ عَنِ الاِْسلامِ خَيْرَالْجَزاء) و اگر گاهي سخني درباره بعضي از مشايـخ فرمـود، نظر به يك بُعـد از وجـود و معلومـات آنهـا داشت، نه همه ابعاد.

(12) صوفي‌گري

2 ـ مسائلي در اين كتاب مي‌خوانيد كه درباره ريشه‌هاي تصوف و صوفي‌گـري اسـت و درباره همه كساني كه به تصوف گرايش دارند صادق نيست ؛ زيرا چـه بسا جوانـان پاكدامـن و باايمانـي فريـب آنهـا را خورده و در دام آنهـا گرفتـار شده‌انـد و گناهشـان، نگـاه به ظاهر و غفلت كردن از باطن اسـت، ما آنهـا را زيـاد نكوهـش نمي‌كنيـم و بلكه بـراي نجاتشـان دعـا مي‌كنيـم.

من مطمئن هستم آنها هرگاه بدون تعصب اين كتاب را مطالعه كنند تحوّل خواهند يافت.

اَللّهُمَّ اهْدِنا اِلي سَواءُ السَّبيل

مردادماه 1373

مكارم شيرازي