بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 102

السوء، فلو لم یکن من خلفه لم یکن غیبه»(1)؛

غیبت آن است که انسانی در غیابش به چیز بدی [از عیوبش] یاد شود، پس اگر در غیابش نباشد [بلکه در حضورش باشد] غیبت نیست.

در تعریف صاحب مستند هم قیدی از مستور بودن عیب یا آشکار بودنش نیامده و اطلاق دارد.

حضرت امام- قدس سره - با بررسی کلمات لغویین و عبارات فقها می فرماید: قید مستوریتِ عیب، از قیود موضوع غیبت نیست، نه عرفاً و نه لغهً(2). پس اگر عیب آشکار هم باشد بازگو کردن آن غیبت محسوب می شود. بنابراین، اصل آن است که ذکر عیب آشکار هم غیبت باشد و اگر بخواهیم از دایره ی حرمت خارج شود باید استثنا شده باشد مانند غیبت فاجر، وگرنه ذکر عیب آشکار هم داخل در غیبت حرام است.

تفسیر مرحوم شیخ- قدس سره - از عبارت «ذکرک أخاک بما یکرهه»

اشاره

جناب شیخ- قدس سره - می فرماید: «الأولی بملاحظه ما تقدّم من الأخبار و