بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 215

به قول شیخ _ ما دلیلی نداریم که چنین مذمّت بر فسقی، حرام باشد. پس مذمّت بر فسق حرام نیست(1).

ادّعای مرحوم شیخ- قدس سره - در جواز لعن متجاهر به فسق و مناقشه در آن

جناب شیخ بعد از اثبات جواز غیبت متجاهر به فسق، فرمایش عجیبی دارد. ایشان می فرماید: «کما لا یحرم لعنه»(2)؛ کما این که لعن او هم حرام نیست.

ایشان توضیحی درباره ی علّت جوازِ لعن متجاهرِ به فسق نمی دهند، ولی این فرمایش ایشان قابل تصدیق نیست. اگر کسی هرچند علنی گناهی انجام داد، مخصوصاً اگر آن گناه، کبیره نباشد، آیا لعن او جایز است؟! بر فرض _ بنابر قول به حرمت تراشیدن محاسن _ اگر کسی محاسن خود را تراشید و در ملأ عام ظاهر شد آیا می توان او را لعن کرد؟! نمی توان ملتزم به چنین فتوایی شد.

چقدر فرق است بین این فتوای شیخ و فتوای عدّه ای که قائلند: اگر مؤمنی(3) علنی شرب خمر کند باز نمی شود لعنش کرد. بعضی هم احتیاط واجب در ترک لعن دارند.

1- فإن من لم یبال بظهور فسقه بین الناس لا یکره ذکره بالفسق نعم لو کان فی مقام ذمّه کرهه من حیث المذمّه لکن المذمّه علی الفسق المتجاهر به لا تحرم. (المکاسب المحرمه للشیخ الانصاری، ج 1، ص 343)
2- همان.
3- مقصود از مؤمن، کسی است که شهادت به ولایت امیرالمؤمنین علی - علیه السلام - و اولاد معصومینش- علیهم السلام - داده باشد.