بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 216

بله، در مواردی که می دانیم خداوند ظالمین را لعن فرموده، آن هم ظلم خاصّی، لعن مانعی ندارد، ولی این ها بحثش جداست و بحث مستقلّی می طلبد.

به هر ترتیب نمی توان اطلاق جواز لعنِ متجاهر به فسق را پذیرفت آن گونه که غیبت یا مذمّت متجاهر به فسق را می پذیریم. روایتی هم داریم که می فرماید: اگر کسی بی مورد مؤمنی را لعن کند آن لعن، به خود لاعن برمی گردد. روایت این چنین است:

عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیُّ فِی قُرْبِ الْإِسْنَادِ عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْعَدَهَ بْنِ صَدَقَهَ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ - علیه السلام - : «إِنَّ اللَّعْنَهَ إِذَا خَرَجَتْ مِنْ صَاحِبِهَا تَرَدَّدَتْ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الَّذِی یُلْعَنُ، فَإِنْ وَجَدَتْ مَسَاغاً وَ إِلَّا رَجَعَتْ [عادت] إِلَی صَاحِبِهَا وَ کَانَ أَحَقَّ بِهَا، فَاحْذَرُوا أَنْ تَلْعَنُوا مُؤْمِناً فَیَحِلَّ بِکُمْ»(1)؛

مسعده بن صدقه از امام صادق - علیه السلام - نقل می کند که حضرت فرمودند: هرگاه لعنتی از زبان کسی خارج می شود، بین او و بین کسی که مورد لعن واقع شده است مردد می ماند، پس اگر ملعون را واجد لعن یافت بر او وارد می شود و إلا به لعن کننده برمی گردد و او سزاوارتر است به لعن [نسبت به کسی که لعن شده است]. پس، از