بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 367

خصوصیاتی که وجود دارد، مخصوصاً نسبت به بعضی افراد چنین تعابیری اگر گفته شود (علی الخصوص اگر با لحن خاصّی باشد) چه بسا تنقیص و مذمّت مؤمن باشد که در این صورت حرام است.

امّا اگر طوری باشد که تنقیص او محسوب نشود امّا آن شخص از شنیدن چنین صفاتی کراهت داشته باشد، چنان چه در غیاب او گفته شود و این کلام به او نرسد که موجب تأذّی او شود نمی توانیم بگوییم حرام است (چون نه تنقیص صادق است و نه ایذاء) ولی اگر بشنود و متأذّی شود بعید نیست در این صورت ملتزم به حرمت آن از باب ایذاء مؤمن شویم؛ زیرا پذیرش قول به شمول اطلاقات حرمت ایذاء مؤمن برای این موارد، مشکل است.

10. غیبت نزد کسی که به دلیل اطلاع از عیب، شنیدنش تأثیری در او نداشته باشد

یکی دیگر از موارد استثنا _ که مرحوم شیخ می فرماید شهید ثانی- قدس سره - از بعضی نقل می کند _ غیبت نزد کسی یا کسانی است که مطّلع از عیب مغتاب (بالفتح) هستند(1)؛ مثلاً به چشم خود دیده اند.

این مورد هم روشن است که به عنوان غیبت حرام نیست؛ زیرا اصلاً تعریف «کشف عمّا ستره الله» بر آن صادق نیست. بنابراین اگر عنوان محرّم دیگری بر آن مترتّب نباشد، جایز است. گرچه