بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 198

بنابراین با استفاده از عمومیت معنای نصل و فهم عرفی آن، که تیزی خصوصیت ندارد و به مناسبت حکم و موضوع و این که اصحاب هم کلاً از نصل به عنوان آلت حرب برداشت کرده اند، می توانیم نصل را به همه ی ابزار حربی تعمیم داده و بگوییم مراهنه در چنین مسابقاتی حرام نیست.

بلکه حتّی شاید به این مناسبت بتوان معنای خُف و حافر را هم به تمام وسائل محرّکه ی جنگی اعم از نفربر، تانک، جنگنده شکاری، بمب افکن و رهگیر، هلی کوپترهای نظامی و ... تعمیم داد و گفت حافر و خُف _ که شامل حتّی خیل هم می شود _ به عنوان وسائل محرّکه ی جنگی در آن زمان نام برده شده و بنابراین هر آن چه که در این زمان جایگزین خُف و حافر شده و وسیله ی محرّکه در جنگ باشد، مشمول روایت است و رهان در مسابقات با آن جایز می باشد.

البته این خلاف احتیاط است؛ زیرا شاید حکمتی در مسابقه ی با رهان در خُف و حافر در آن زمان ها بوده که الآن آن حکمت در مسابقه ی با رهان با سائر وسائل محرّکه ی جنگی وجود ندارد. کما این که در این زمان مسابقه ی با رهان در اسب سواری و شتر سواریِ معمولی هم خلاف احتیاط است؛ زیرا حکمت جواز مراهنه در این مسابقات به خاطر این بوده که وسیله ی محرّکه ی حرب بوده است و الآن دیگر موضوعیت ندارد و روایات از مسابقاتی که هیچ زمینه ای برای اعداد قوا جهت حرب ندارد، منصرف است.