بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 357

ممکن است کسی بگوید این مربوط به اهانت به ولیّ است، در حالی که محل کلام در مورد مطلق مؤمن است، امّا ظاهراً ولیّ در این جا به مفهومی است که مساوق با مؤمن می باشد؛ چون دو شاهد وجود دارد بر این که مراد از ولیّ در این جا مطلق مؤمن است: یکی این که چون سؤال حضرت درباره ی مؤمن است و دیگر این که در روایت دیگری که به همین مضمون است، ولیّ را به مؤمن [شیعه] تفسیر کرده است:

مُحَمَّدُ بْنُ یَعْقُوبَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِبْرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ یُونُسَ عَنْ مُعَاوِیَهَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ- علیه السلام - قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ- صلی الله علیه و آله و سلم -: لَقَدْ أَسْرَی رَبِّی بِی فَأَوْحَی إِلَیَّ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ مَا أَوْحَی وَ شَافَهَنِی أَنْ قَالَ لِی: یَا مُحَمَّدُ مَنْ أَذَلَّ لِی وَلِیّاً فَقَدْ أَرْصَدَ لِی بِالْمُحَارَبَهِ وَ مَنْ حَارَبَنِی حَارَبْتُهُ قُلْتُ: یَا رَبِّ وَ مَنْ وَلِیُّکَ هَذَا فَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّ مَنْ حَارَبَکَ حَارَبْتَهُ فَقَالَ: ذَاکَ مَنْ أَخَذْتُ مِیثَاقَهُ لَکَ وَ لِوَصِیِّکَ وَ لِذُرِّیَّتِکُمَا بِالْوَلَایَهِ.(1)