بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 70

این روایت مرسله است؛ زیرا أبو الجارود در زمان امام باقر- علیه السلام - بوده و علی بن ابراهیم او را درک نکرده است، بنابراین نمی تواند بدون واسطه از او نقل کند. علاوه آن که خود أبی الجارود هم تضعیف شده و فرقه ی جارودیه منسوب به او می باشد.

أبو الجارود نقل می کند: امام باقر- علیه السلام - درباره ی آیه ی شریفه ی <إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ> فرمودند: مراد از <الْخَمْرُ> هر مسکری از نوشیدنی ها است، تا آن جا که فرمودند: مراد از <الْمَیْسِرُ> نرد و شطرنج است و هر قماری میسر است. <الْأَنْصابُ> بت هایی است که مشرکین آن ها را می پرستیدند و مراد از <الْأَزْلامُ> أقداح و تیرهایی است که مشرکین عرب در زمان جاهلیت [با نوشتن فذ، توأم و ... بر روی آن، جزور را] تقسیم می کردند. [احتمال دیگری هم دارد که مراد از آن ازلامی باشد که با آن به گونه ای استخاره می کردند] تمام این موارد بیع، شراء و هرگونه انتفاعش حرام است و آن پلیدیی می باشد که از عمل شیطان است. خداوند متعال خمر و میسر را در کنار اوثان قرار داده است.

مرحوم شیخ از این روایت استفاده می کنند که مطلق لعب به آلات قمار حرام است به این صورت که:

اولاً: در روایت تصریح می کند «کُلُّ هَذَا بَیْعُهُ وَ شِرَاؤُهُ وَ الِانْتِفَاعُ بِشَیْ ءٍ مِنْ هَذَا حَرَامٌ مِنَ اللَّهِ مُحَرَّمٌ»؛ یعنی بیع و شراء نرد