کتابخانه بالقرآن

بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 94

بنابراین این که بگوییم سؤالی که از ائمه- علیهم السلام - درباره ی نرد و شطرنج و ... می شده از آن جهت بوده که فقهای عامه لعب بدون رهن را جایز می دانستند، این کلام خیلی وجهی ندارد(1)؛ چراکه از بین معاریف اهل سنّت فقط شافعی قائل به جواز لعب بدون رهن بوده و امراء هم با رهن بازی می کردند و علی فرض این که بیشتر فقهای عامه قائل به جواز لعب بدون رهن بوده باشند، چه دلیلی می شود که فقط از آن (لعب بدون رهن) سؤال شود؟! اگر می خواستند درباره ی لعب بدون رهن سؤال کنند می توانستند تصریح کنند و بگویند حکم لعب بدون رهن چیست؛ خصوصاً اگر این در بین عامه جا افتاده بود، باید به این صورت از امام- علیه السلام - سؤال می کردند که آیا لعب بدون رهن جایز است؟ در حالی که در هیچ روایتی چنین تصریحی نشده و فقط در یک روایت خود امام- علیه السلام -

1- در ناظر بودن سؤالات به فتوای اهل سنّت، لازم نیست تمام معاریف آن ها یک نظریه داشته باشند، بلکه همین که یکی از ائمه ی اربعه ی آن ها که پیروان زیادی دارد چنین فتوایی بدهد، از آن جایی که این فتوا مشهور می شود، می تواند سؤالات ناظر به آن باشد کما این که اگر عده ی کمی از اهل سنّت هم قائل به جواز باشند، ولی آن ها در تعامل با شیعیان باشند هم می توان گفت سؤالات ناظر به آن ها است. (امیرخانی)