بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 126

(246) بهشت از ديدگاه قرآن و حديث

منظور از استطار شر آن روز شر روز قيامت است، كه روز به نهايت رسيدن شدائد و اهوال و عذابها است.

2ـ هـدف و انگيــزه اعمــال: وجـه اللّه و رضاي او

«وَ يُطْعِمُـــونَ الطَّعــامَ عَلـــي حُبِّـــهِ مِسْكينــــا وَ يَتيمــــا وَ اَسيـــرا،»

«و بـر دوستـي خـدا به فقير و اسيــر و طفــل يتيم طعــام مي‌دهنــد.» (8 / دهر)

«اِنَّمــا نُطْعِمُكُـــمْ لِــوَجْــهِ اللّــهِ لا نُريــدُ مِنْكُـــمْ جَـــزاءً وَ لا شُكُـــورا،»

«ما فقط براي رضاي خدا به شما طعام مي‌دهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسي هم

ابرار و اعمالي كه آن‌ها را بهشتي كرد! (247)

نمي‌طلبيم.» ( 9 / دهر)

«وَجْه» خداي تعالي عبارت است از صفات فعلي خداي تعالي، صفات كريمه‌اي كه افاضه خير بر خلق و خلقت و تدبير و رزق آن‌ها و يا به عبارت جامع‌تر رحمت عامه او كه قوام تمامي موجودات بدان است، از آن صفات نشأت مي‌گيرد و بنابراين معناي اين‌كه عملي به خاطر وجه اللّه انجام شود اين است كه در انجام عمل اين نتيجه منظور گردد كه رحمت خداي تعالي و خشنوديش جلب شود، منظور تنها و تنها اين باشد و ذره‌اي از پاداش‌هايي كه در دست غير خداي تعالي است منظور نباشد و به همين جهت خانواده اطعامگــر دنبال اين سخن خود كه «اِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللّهِ،» اضافه كردنــد: «لا نُريدُ مِنْكُمْ جَــزاءً وَ لا شُكُورا ـ ما از شما نه پاداشي مي‌خواهيم و نــه حتــي تشكــري.»