بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 135

«وَ سَقيهُـــمْ رَبُّهُـــمْ شَـــرابــا طَهُــورا،» خدايشان شرابي به ايشان نوشانيد كه طهور بود، يعني در پاكي به حد نهايت بود، شرابي بود كه هيچ قذارت و پليدي را باقي نمي‌گذاشت و يكي از قذارتهاي دروني آدمي غفلت از خداي سبحان و بي توجهي به اوست، پس ابرار كه اين شراب طهور را نوشيدند محجوب از پروردگارشان نيستند و

(264) بهشت از ديدگاه قرآن و حديث

لذا آنان مي‌توانستند خدا را حمد بگويند، هم‌چنان كه قرآن فرموده: «وَ اخِرُ دَعْواهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمين!» حمد وصفي است كه جز بندگان خالص خدا صلاحيت آن را ندارند، چون خود خداي تعالي فرموده: «سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يَصِفُونَ اِلاّ عِبـادَ اللّـهِ الْمُخْلَصينَ!» (159 و 160 / صافات)

خداي تعالي در جمله «وَ سَقيهُـــمْ رَبُّهُـــمْ،» همه واسطه‌ها را حذف كرده و نوشاندن به ايشان را مستقيما به خودش نسبت داده و اين از همه نعمت‌هايي كه در بهشــت به ايشان داده افضــل است و چه بســا يكي از نعمت‌هايــي باشد كه به حكم آيــه «لَهُـمْ مـا يَشاؤُنَ فيهــا وَ لَدَيْنــا مَزيــد،» خــواســت خــود بشر بــدان نمي‌رسد.

«اِنَّ هذا كانَ لَكُمْ جَزاءً وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورا،» حكايت خطابي است كه از ناحيه خداي‌تعالي‌به‌هنگام پرداخت اجرشان‌به‌ايشان‌مي‌شود.

خوبان براي رسيدن به بهشت چه كارها كردند! (265)

و جملــه «وَ كـانَ سَعْيُـكُمْ مَشْـكُورا،» خود، انشاي شكر در برابر مساعي مرضيه و اعمال مقبوله ايشان است و خوشا به حالشان كه با چه كلام پاكيزه‌اي خطاب مي‌شوند !

اشاره زيباي قرآن به حرمت فاطمه عليهاالسلام نزد پروردگار

اين را هم بايد دانست كه خداي تعالي در آيات سوره دهر نعمت زنان بهشتي يعنــي حور العين را جزو نعمت‌هــاي بهشتي ذكــر نكرده بــا اين‌كه در كلام مجيد خداي‌تعالي هرجا سخن از نعيــم بهشت شــده، حورالعيــن جزو مهم‌تريــن آن‌هـا ذكـر شده است.

ممكــن است از ظاهر جريان چنيــن فهميده شود كه علت آن اين بوده كه در بين ابرار مورد نظر آيات، كسي از طايفــه زنان بــوده و خداي تعالــي براي رعايــت حرمــت او سخن از حورالعيــن به ميان نياورده است.