بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 145

«هــذا» اشاره به ثوابي است كه قبلاً وعده‌اش را داد. اگر فرمود اين بهشتي كه وعده داده شــده‌ايــد، براي هر كســي است كه بسيــار رجــوع كنــد. «اَوّابٍ» منظورش بسيار رجوع كــردن به توبه و اطاعت است.

و كلمه حفيظ به معناي آن كسي است كــه در حفـظ آن‌چه خــدا بــا او عهــد كرده مداومــت دارد و نمي‌گــذارد عهــد خــدا ضايــع و متـــروك شـود.

3 ـ كسي كه در غيب از خدا مي‌ترسيد و با قلب منيب آمد!

«مَــنْ خَشِيَ الرَّحْمــنَ بِالْغَيْــبِ وَ جــاءَ بِقَلْــبٍ مُنيـــبٍ،»

«بــه هــر كســي كــه بــه غيــب از خــداي رحمــان بترســد و بــا قلبــي

پذيرائي از متقين در بهشت (283)

بيايــد كه همــواره به سوي خدا مراجعه مي‌كرده.» (33 / ق)

ايــن آيــه وصــف «لِكُــلِّ اَوّابٍ» را بيــان مي‌كنــد و منظــور از خشيــت بــه غيب تــرس از عذاب خــدا است، در حــالــي كــه آن عــذاب را به چشــم خود نديــده‌انـد.

منظور از اين‌كه فرمود «جاءَ بِقَلْبٍ مُنيبٍ،» با دلي رجوع كننده بيايد، اين است كه عمر خود را با رجوع به‌خدا بگذراند و در نتيجه هنگام‌مرگ با قلبي به‌ديدار پروردگارش رود كه انابه و رجوع به خدا در اثر تكرارشدنش در طول عمر، ملكه صفت آن قلب شده باشد.

4ـ با سلامت داخل بهشت شويد! روز جاودانگي است!