بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 188

ظاهر انسان سرايت مي‌كند و هر بيننده را از مسرت باطني باخبر مي‌سازد هم‌چنان كه در جاي ديگر فرموده: « تَعْرِفُ في وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعيمِ،» و يا از نعمت است كه در اين صـــورت ناعمه بــه معنــاي متنعمـه خواهد بود.

«لِسَعْيِها راضِيَةٌ،» مراد از سعي تلاش و فعاليت دنيايي با اعمال صالح است. مي‌فرمايــد: وجوهي كه در آن روز ناعــم اســت از كــار خود راضي است، چون كــارش همــه اعمال صالح اســت، كــه بـه بهتريــن جــزا پــاداش داده شــده اســت.

«في جَنَّـةٍ عالِيَةٍ، لا تَسْمَعُ فيها لاغِيَة،»

«آنــان در باغــي بلنــد هستنــد، كه در آن هيــچ سخــن بيهــوده نمـــي‌شنوند،»

«فيها عَيْنٌ جارِيَةٌ، فيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ،»

«در آن چشمــه‌اي روان اســت، در آن تخت‌هايــي بلنـــدمـــرتبــــه اســــت،»

تنعم بهشتيان در روز غاشيه (369)

«وَ اَكْـوابٌ مَوْضـُوعَــةٌ، وَ نَمـــارِقُ مَصْفــُوفَـــةٌ، وَ زَرابِـــيُّ مَبْثُــوثَــةٌ،»

«و قدحهايي كه در كنار اين چشمه‌ها نهاده و بالش‌ها و پشتيهاي رديف شده و فرش‌هايي گسترده.» (8 تا 14 / غاشيه)

مــراد از عالي بودن بهشــت ارتفاع درجــات و شرافت و جلالــت قدر و گواراي عيش آن است، چون در بهشت حياتــي هست كه دنبالــش مماتي نيست و لذتي است كه آميخته با الم و درد نيست و سروري هست كه مشوب با هيــچ غم و اندوهــي نيســت و اهل بهشت نه تنهــا هر چه دوســت بدارند در دسترسشــان هســت، بلكه لــذايـذي هســـت كــه مــافــوق خواســت آنـــان اســت.