بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 208

«اَلَّذينَ امَنُوا بِايـاتِنـا وَ كانُوا مُسْلِميـنَ،»

«كســانــي كــه بــه آيــات مـــا ايمــان آوردنـــد و تسليــم اراده مــا شدنــد،»

«اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ اَنْتُمْ وَ اَزْواجُكُمْ تُحْبَروُنَ،»

«داخــل بهشــت شويــد هـم خودتــان و هم همسرانتــان و به ســرور پردازيد!» (68 تا 70 / زخرف)

1ـ ايمني از هر خوف و انـدوه در قيامــت

اين آيه شريفه خطابي است كه خداي تعالي در قيامت به متقين دارد و در اين خطاب ايشان را از هر ناملايمي احتمالي يا قطعي ايمني مي‌دهد، چون فرموده نه خوف داريد و

با همسرانتان با هم داخل بهشت شويد! (409)

نه اندوه و مورد خوف ناملايم احتمالي است و مورد اندوه ناملايم قطعي و وقتي خوف و انــدوه نداشتــه باشنــد، قطعــا ايــن دو قســم نـامـلايــم را هم نخواهنــد داشــت.

«اَلَّذينَ امَنُوا بِـايـاتِنـا وَ كانُوا مُسْلِميـنَ» منظور از آيات خدا همه آن چيزهايي است كه بر وجود خداي تعالي دلالت مي‌كند، چه پيغمبر باشد و چه كتاب و چه معجزه و چه چيزهـاي ديگر. و منظور از اسلام، تسليم بودن به اراده و اوامــر خــداي عزوجل است.

2 ـ ورود به بهشت و شادماني همراه همسران دنيائي