بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 225

«علاقه به شهوات يعني زنان و فرزندان و گنجينه‌هاي پر از طلا و نقره و اسبان نشان دار و چارپايان و مزرعه‌ها، علاقه‌اي است كه به وسوسه شيطان بيش از آن مقــدار كــه لازم اســت در دل مــردم سر مي‌كشــد بــا اين‌كه همــه اين‌هــا وسيلــه زنــدگــي مـوقـت دنيـا اســت و سرانجــام نيــك نــزد خــدا اســت،»

«قُلْ اَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْـرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذينَ اتَّقَوْا عِنْـدَ رَبِّهِمْ جَنّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الاَْنْهارُ خالِدينَ‌فيها وَ اَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ رِضْوانٌ مِنَ‌اللّهِ وَ اللّهُ بَصيرٌ بِالْعِبادِ،»

«به اين دلدادگان بگو آيا مي‌خواهيد شما را به بهتر از اين‌جا خبر دهم ؟ كساني كه

(444) بهشت از ديدگاه قرآن و حديث

از خــدا پروا داشته باشند نزد پروردگارشان بهشت‌هائي دارند كه از زير سايــه آن نهرها جــاري است و ايشــان در آن، زندگــي جاودانه و همسراني پاك داشته و خــدا از آنان خشنود اسـت و او به بندگان بينا است...!» (14 و 15 / آل عمران)

خدا در دو سرا يعني هم در دنيا و هم در آخرت وعده نعمت‌هائي را داده كه مايه تنعم و لذت انسان است و نيز از آن‌جائي كه اين نعمت‌ها چه خوردني‌هايش و چه نوشيدني‌ها و همسران و ملك و ساير لذائذش هم دنيوي دارد و هم اخروي، با اين تفاوت كه آن‌چه دنيائي است مشترك بين كافر و مؤمن است و اما اخرويش مختص به مؤمنين است.

جاي اين سئوال در ذهن باز مي‌شود كه: چه فرقي است بين دنيا و آخرت كه لذائذ

لذائذ مشترك دنيوي و لذايذ اختصاصي بهشت (445)

دنيوي مشترك و لذائذ اخروي مختص باشد؟ و يا بگو چه مصلحتي ايجاب كرده كه نعمت‌هاي اخروي مختص به مؤمن باشد؟ و چون جاي چنين سئوالي بوده، در آخر آيه مورد بحث فرمود: «و خدا به وضع بندگانش بصير است،» و معنايش اين است كه اين فرقي كه خداي تعالي بين مؤمن و كافر گذاشته بر اساس عبث و بيهوده كاري نبــوده، چون خدا بزرگتر از آن است كه كاري گزاف و بيهوده كند، بلكه در خود اين دو طايفــه از مردم چيــزي هست كه اين تفــاوت را باعث شــده و خدا بصير و بينا به بندگان خويش اســت و دليــل اين تفــاوت را مي‌دانــد و آن عبــارت اســت از وجــود تقوا در مـؤمن و نبود آن در كافر.(1)

«وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ» - هر چه بخواهند آماده است!