بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 23

دو بهشت مخصوص پرستندگان خالص خدا (45)

«كَاَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ،» (58 / رحمن) همسران نامبرده در صفـاي رنـگ و بهـاء و تلاءلؤ چون ياقوت و مرجاننـد، لبهـا چـــون يـاقـوت و چهـره چــون مـرجـان.

«هَـــلْ جَـــــزاءُ الاِْحْســـانِ اِلاَّ الاِْحْســـــانُ!» (60 / رحمن) اين استفهام مي‌خواهد احساني را كه خدا با دادن دو بهشت به اولياي خود كرده بود نعمت‌هاي گوناگوني كه در آن بهشت‌ها قرار داده بود تعليل كند و بفرمايد علت اين احسانها آن بودكه ايشان نيز اهل احسان بودند، يعني باترس از مقام پروردگارشان هر چه مي‌كردند احسان بود.

البته از اين آيـه شـريفـه تنهـا ايـن مقـدار استفـاده مـي‌شـود كـه احسـان بنـده بـدون تــلافـي و جبـران نيســت، خـداونـد پـاداش آن را بـه احساني نظير آن مـي‌دهد.

و اما نكته ديگري كه از آيات ديگر استفاده مي‌شود كه احسان خدا بيش از احسان

(46) بهشت از ديدگاه قرآن و حديث

بنده است و اضافه بر جزاي اعمال او است، در اين آيات متعرضش نشده، مگر اين‌كه بگوييم: احسان از ناحيه خداي تعالي وقتي تمام مي‌شود كه بيشتر از احساني باشد كه محسنين و نيكوكاران در راه‌او مي‌كنند، پس جمله«اِلاَّالاِْحْسانُ»دلالت بر اين زيادتي هم دارد. (1)

دو بهشت ديگر مخصوص اصحاب يمين

«وَ مِـنْ دوُنِـهِما جَنَّتــانِ،»

«قبــــل از آن دو بهشـــت، دو بــهشت ديگـــر دارنــــــد.» (62 / رحــــمن)