بهشت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 94

(182) بهشت از ديدگاه قرآن و حديث

اهل بهشت دار السلام و قرب حضور

«وَ اللّــهُ يَدْعُـوآا اِلــي دارِ السَّـلامِ وَ يَهْدي مَنْ يَشآءُ اِلي صِــراطٍ مُسْتَقيمٍ!»

«خـدا بنـدگـانش را بـه سـوي دارالسـلام دعـوت مـي‌نمـايـد و از ميـان آنـان هـر كـه را بخـواهـد بــه ســوي صــراط مستقيـم هدايت مي‌كند.» (25 / يونس)

كلمه سلام يكي از اسماي خداي تعالي است و وجه آن اين است كه ذات متعالي خداي تعالي نفس خير است، خيري كه هيچ شري در او نيست، بهشت را هم اگر

اهل بهشت دار السلام و قرب حضور (183)

دارالسلام گفته‌اند به همين جهت است كه در بهشت هيچ شر و ضرري براي ساكنان آن وجود ندارد.

خداي سبحان در اين آيه و در ساير آيات، كلمه سلام را مطلق آورده و به هيچ قيدي مقيدش نكرده، در ساير آيات كلام مجيدش نيز چيزي كه سلام را مقيد به بعضي از حيثيات كند ديده نمي‌شود، پس دارالسلام به‌طور مطلق دارالسلام است و جائي كه به‌طور مطلــق دار سلامت باشد جز بهشــت نمي‌تواند باشد، براي اين‌كه آن‌چه از سلامت در دنيا يافت شود سلامت نسبي است، نه مطلــق، هيچ چيزي كه براي ما سالــم باشد وجــود ندارد مگر آن‌كه همان چيز مزاحم بعضي از چيزهائي است كه دوست مــي‌داريــم و هيــچ حالــي نـداريم مگر آن‌كه مقارن با آن اضــدادي براي آن هســت.

پس، هر لحظه‌اي كه بتواني معناي سلامتي به‌طور مطلق و غير نسبي را تصور كني،

(184) بهشت از ديدگاه قرآن و حديث