بنیانگذاری ملت حنیف، رسالت و مبارزات ابراهیم علیه‌السلام از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 26

منظورش از ميراندن، مرگي است كه آن را براي هر كسي تقدير كرده و فرموده است: «كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ» (185 / آل عمران) و اين مرگ به منزله انعدام و فنا نيست بلكــه يكــي از تــدابيــر عــام است كــه در عــالــم جاري است و مراد به زنــده كــردن افــاضــه حيات بعد از مرگ است.

مسئلــه آمــرزش را در روز قيــامــت و روز جــزا مثــل ســايـر نعمت‌هاي نــام‌برده به طور قطع ذكر نكرد بلكه گفت: «و كسي كه اميدوارم مرا بيامرزد!» دليل اين است كــه مسئلــه آمرزش به استحقاق نيست تا اگر كسي خود را مستحق آن بداند قطع به آن پيدا كند، بلكه فضلي است از ناحيه خدا و به طور كلي هيچ‌كس از خدا طلبكار نيست و چيزي كه هست اين خداي سبحان است كه بر خود واجب كرده تا خلق را هدايت كند و رزق دهد و بميراند و زنده كند ولي برخود واجب نكرده كه هر

اولين ظهور و اولين دعوت ابراهيم (49)

گنــه‌كاري را بيامرزد.(1)

1- الميــزان ج : 30 ص : 137.

(50) بنيانگذاري ملت‌حنيف، رسالت‌ومبارزات‌ابراهيم عليه‌السلام

ابراهيم، پيامبري صدّيق

«وَ اذْكُــرْ فِي الْكِتابِ اِبْراهيمَ اِنَّـهُ كـانَ صِـدّيقـا نَبِيّـا...!» (41 تا 50 / مريم)

اين آيات به پاره‌اي از داستان ابراهيم عليه‌السلام اشاره مي‌كند و آن عبارت است از احتجاج او با پدر، درباره بت‌ها، با حجت و هدايت فطري و معرفت يقيني، كه خدايش داده بود و نيز داستان كناره‌گيري از پدر و از مردم و خدايانشـان و اين كه خداوند به او اسحاق و يعقوب را داد و به كلمه باقي در نسلش اختصـاص داد و بـراي او و اعقـاب او يـاد خيــري در آينــدگـان گـذاشت، كـه تـا روزگـار هسـت نـامش را بـه نيكي ببـرنـد.

ابراهيم، پيامبري صديّق (51)